Прашу, сціхні

Прашу цябе, сціхні і не грукай болей Аб гэту клетку рэбраў, у цемры, у няволі. Пачні жадаць світанкаў сонных, ранніх І сустрэч хоць бы не апошніх — толькі крайніх. Заходаў — калі сонца спаць кладзецца ў полі… Стукай, крычы, але ўжо цяпер без пакутлівай болі… І без істэрык паўначных, гучных, з нецэнзурным тэкстам. Навошта потым загойваць усё гэта п'яным сэксам? У сшытак шпурляць абгрызеныя косці слоў. Не трэба ні святла, ні паветра, ні нават тых забытых сноў… Свабоднага падзення да смачнага ўдару аб прыняцце. Пасля апатыя… з крыжа ўжо колькі год ніяк не зняць яе… Блізняткі-сёстры Воля і Свабода, Бядачкі, просяцца, стукаюць год ад году… Маячаць у вокнах — каб заўважыла Надзея. Яна адна ў маразы лютыя — адзінаю адзежай Цябе, сляпога і азяблага невука, Ратуе сёння, як ратавала не раз раней, Не ад кагосьці — а ад страшнага сябе самога. Даражэй за яе не будзе нікога. Усё будзе — і трыумфу доўгачаканая асалода. Ды толькі вось каму патрэбна непатрэбная бравада? Фальшывае прытворства дабрадзея. Нахлусіць сабе з тры кашалі, ані не чырванеючы, Раскідваючы жэмчуг перад ружовым пухнатым рыльцам, І лезці куды папала, скарыстаўшыся мыльцам. Хай нават імпартным, хай нават смачна пахне — Увайшоўшы ў твой дом, Гасподзь міжволі ахне І хуценька-хуценька памчыцца прэч, адкуль прыйшоў. Заплача крывёю Маці на іканастасе. І не адкупішся слязамі і мальбамі — толькі справай, Працай, плячом да пляча з людзьмі пры свеце белым, Пакуль не прачнешся аднойчы Здольным назіраць Еднасць у кожным. Умець катлеты аддзяліць ад зграі мух, Здольным адчуваць свабодны вечны дух І апяваць яго ў цяжкіх працоўных буднях, Не баяцца прыходу ўсіх падзей судных. І больш грэшны будзе той, хто ні разу ў Вечнасць Не выпусціў з клеткі Чалавечнасць…