Пролистав блокнот свой электронный

Перагартаўшы свой электронны нататнік, Зразумеў — як шмат там асела. Колькім іскрам інтэлект нейронны Надаў форму і колер умела. Быццам крэйдай контуры слоўцаў Абвёў, каб потым, праз гады, Шнары ад зацягнутых парэзаў Разгледзець, усведамляючы, хто ты. Кім ты быў? Імкліва падаў? І, устаючы, кляў несправядлівасць? Пахошчаў ці толькі смуроду Пары выдзяляў, трапіўшы ва ўсіх у няміласць… Устаўшы з каленяў, ці ўзлятаў падбародак У паднябессе, проста ў строй святошаў. І як кухар над кучай патэльняў, Смажыў усіх, як жменю бульбы. Паспрабаваўшы ў эпісталярным жанры Мікс вульгаршчыны і роў ненарматыву, Няхай даруе мне мой усемагутны Падрэ, Выйшаў на дарогу моўчкі. Шлях няблізкі, але ён таго варты, Каб, прайшоўшы, азірнуцца — Скінуць усё да заводскіх налад І з самім сабой не размінуцца.

Przeglądając swój elektroniczny notes, Pojąłem, jak wiele w nim osiadło. Ilu iskrom intelekt neuronowy Zręcznie nadał kształt i barwę. Jakby kredą kontury słówek Obrysował, by potem, po latach, Blizny po zabliźnionych cięciach Obejrzeć, pojmując, kim jesteś. Kim byłeś? Czy leciałeś na łeb? I wstając, przeklinałeś niesprawiedliwość? Wonności czy tylko smrodu Opary wydzielałeś, popadłszy u wszystkich w niełaskę… Wstając z kolan, czy wzlatywał podbródek Pod niebiosa, prosto w szereg świętoszków. I jak kucharz nad stosem patelni Smażyłeś wszystkich jak garść kartofli. Wypróbowawszy w gatunku epistolarnym Mieszankę wulgarności i ryk przekleństw, Niech mi wybaczy mój wszechmocny Padre, Wyszedłem na drogę w milczeniu. Droga daleka, ale na pewno warto, By przeszedłszy, obejrzeć się za siebie — Zresetować wszystko do ustawień fabrycznych I nie minąć się z samym sobą.

Leafing through my digital notebook, I realized how much had settled there. How many sparks a neural intellect Had deftly given shape and colour. As if in chalk it traced the outlines Of my words, so that later, years on, The scars of cuts that had long healed I'd study, grasping who you are. Who were you? Did you fall headlong? And rising, did you curse injustice? Was it incense or just stench You gave off, once in everyone's bad books… Rising from your knees, did your chin shoot up To the heavens, right into the ranks of holy Joes. And like a cook over a heap of frying pans, Did you roast them all like a handful of spuds. Having tried out in the epistolary genre A mix of vulgar stuff and roaring obscenity, May my almighty Padre forgive me, I stepped out onto the road in silence. The road is long, but it's sure worth it, So that, having walked it, you look back — Reset everything to factory settings And not miss yourself along the way.