Нет предела совершенству

Няма мяжы дасканаласці… Як і тупасці таксама… Пракачаліся ў акушэрстве, Пасля дасягнуўшы поспеху ў вайне. Няма даравання грэшным — Тут, унізе, усё на словах. Лоб памочым у водах веснавых. Звонку чысты, а ў галовах? Няма ўсмешак, калі балюча За лёс сваіх дзяцей. Тое нельга, і тое не вольна! Думаць? Ты нам тут не смей. Няма стабільнасці, дзе хаос Пажырае ўсё і ўсіх. Псіхіка, лёгка ламаючыся, Цягне, у зямлю забіраючы Разам з целам дух забіты. Усе намаганні на нуль. Дзеці неба, неба — сіта, Гэтакая людская моль. Тых, хто пад, — зжарэ не гледзячы. Хто затрымаўся — штурхае ўніз. Нябёсы людзьмі гадзяць. Што зробіш? Іх капрыз… Няма варожасці між дном і верхам — Толькі боскі закон. Пакуль спім — здымаюць меркі. Як прачнёмся — усё зразумеем.

Nie ma granic doskonałości… Tak samo jak i tępocie… Podszkoliliśmy się w położnictwie, Potem odnosząc sukces w wojnie. Nie ma przebaczenia dla grzesznych — Tu, na dole, wszystko na słowach. Czoło zmoczymy w wiosennych wodach. Z zewnątrz czysty, ale w głowach? Nie ma uśmiechów, kiedy boli Los własnych dzieci. Tego nie wolno, tamto niewolno! Myśleć? Nawet się nie waż. Nie ma stabilności, gdzie chaos Pożera wszystko i wszystkich. Psychika, łatwo się łamiąc, Ciągnie, zabierając do ziemi, Razem z ciałem zabitego ducha. Wszystkie starania na zero. Dzieci nieba, niebo — sito, Taki sobie ludzki mól. Tych, co pod spodem — pożre nie patrząc. Kto utknął — pcha go w dół. Niebiosa srają ludźmi. Co poradzić? Ich kaprys… Nie ma wrogości między dnem a górą — Tylko boskie prawo. Póki śpimy — biorą miarę. Gdy się zbudzimy — wszystko zrozumiemy.

There's no limit to perfection… Just as none to being dumb… We got skilled in midwifery, Then in war became top gun. No forgiveness for the sinners — Here below it's all just talk. Dab our brows in springtime waters. Clean outside — but in the head? No more smiling when it's painful For the fate of our own kids. This is banned, and that's not lawful! Thinking? Don't you dare round here. No stability where chaos Eats up all and everything. Psyche, breaking easy on us, Drags us under, burying With the body the slain spirit. All our efforts come to nil. Sky's own children — sky's a sieve, it's Sort of human moth, that's all. Those beneath — it eats unseeing. Those who're stuck — it shoves below. Heavens crap out human beings. What to do? Their whim, you know… No feud between the floor and top — Only heaven's law at hand. While we sleep — they measure us up. When we wake — we'll understand.