Вершы з табурэткі · 2025
Перагартаўшы свой электронны нататнік
Перагартаўшы свой электронны нататнік,
Зразумеў — як шмат там асела.
Колькім іскрам інтэлект нейронны
Надаў форму і колер умела.
Быццам крэйдай контуры слоўцаў
Абвёў, каб потым, праз гады,
Шнары ад зацягнутых парэзаў
Разгледзець, усведамляючы, хто ты.
Кім ты быў? Імкліва падаў?
І, устаючы, кляў несправядлівасць?
Пахошчаў ці толькі смуроду
Пары выдзяляў, трапіўшы ва ўсіх у няміласць…
Устаўшы з каленяў, ці ўзлятаў падбародак
У паднябессе, проста ў строй святошаў.
І як кухар над кучай патэльняў,
Смажыў усіх, як жменю бульбы.
Паспрабаваўшы ў эпісталярным жанры
Мікс вульгаршчыны і роў ненарматыву,
Няхай даруе мне мой усемагутны Падрэ,
Выйшаў на дарогу моўчкі.
Шлях няблізкі, але ён таго варты,
Каб, прайшоўшы, азірнуцца —
Скінуць усё да заводскіх налад
І з самім сабой не размінуцца.
Арыгінал · RU
Пролистав блокнот свой электронный
Пролистав блокнот свой электронный,
Осознал - как много там осело.
Скольким искрам интеллект нейронный
Создал форму и окрас умело.
Будто мелом контуры словесов
Очертил, чтоб после, через годы,
Шрамы от затянутых порезов
Рассмотреть, осознавая кто ты.
Кем ты был? Стремительно ли падал?
И вставая, клял несправедливость?
Благовоний или только смрада
Источал пары, попав ко всем в немилость…
Встав с колен, взлетал ли подбородок
В поднебесье, прямо в строй святошек.
И как повары на куче сковородок
Жарил всех, как пригоршню картошек.
Перепробовав в эпистолярном жанре
Микс вульгарщины и рёв ненорматива,
Да простит меня мой всемогущий Падре,
Вышел на дорогу молчаливо.
Путь неближний, но он точно стоит,
Чтобы прошагавши обернуться -
Сбросить всё до заводских настроек
И с собой самим не разминуться.