Po zimie przyszła wiosenna pora

Po zimie przyszła wiosenna pora, Zaśpiewały ptaki na gałęziach jak chór, I, wzruszony, płacze pod uderzeniem topora Żywicą cały sosnowy bór. Brzozy, szlochając, oddają swój sok, Odmarznięty po igraszkach silnej zamieci. Zaszczebiotał, zagadał dźwięczny potok — Biegną do bogini-rzeki drobni słudzy. Przebudziły się zwierzęta, ocknął się las Od długiego i potrzebnego spokoju. Niewidoczny dla północnych wschodzący Krzyż Południa, Głoszący wieczność ustroju. Zmieniły się gwiazdy. Światło wygładziło mrok Jak masło na ziemskiej kanapce. I słońce przyszyło żółtą lamówkę Do jasnobłękitnego nieboskłonu. Natura wypuściła dwutlenek węgla, Wstrzymany przed nowym cyklem życia. Przyjdzie wiosna, odejdzie, po raz kolejny, Napełniając świat niezrównanym sensem.