Поезд

Яна кінулася, больш не ў сілах Працягваць перад цягніком бег. Як жа доўга пачуць прасіла, Перад тым як змоўкнуць навек. Яна — тая, хто цягнік той цягнула, Ногі вязлі ў гурбах між рэек. Скрыгатала зубамі аб скулы, Працягваючы несці агульны цяжар. Пасажыры ў акно машыніста Глядзяць мляўка ёй услед. Начапіўшы амплуа медаліста, Носіць ланцуг ужо дваццаць пяць гадоў. Усё, стамілася. Скончыліся сілы. Цягнік стаў. Стала лягчэй дыхаць. Столькі цяжару ў сэрцы насіла — Але цяпер яна можа бегчы.

Rzuciła się, nie mając już sił Dalej biec przed pociągiem. Jak długo prosiła, by ją usłyszeć, Zanim zamilknie na wieki. To ona ciągnęła ten pociąg, Nogi grzęzły w zaspach między szynami. Zgrzytała zębami o kości policzkowe, Niosąc dalej wspólny ciężar. Pasażerowie przez okno maszynisty Patrzą ospale za nią. Przybrawszy rolę medalisty, Nosi łańcuch już dwadzieścia pięć lat. Dość, zmęczona. Skończyły się siły. Pociąg stanął. Lżej się oddycha. Tyle ciężaru w sercu nosiła — Lecz teraz może biec.

She threw herself down, no longer able To keep running ahead of the train. How long she had begged to be heard Before falling silent for good. She was the one who pulled that train, Her legs sinking in snowdrifts between the rails. Grinding her teeth against her cheekbones, Carrying on with the shared load. The passengers, through the driver's window, Watch her go with listless eyes. Having donned the role of a medallist, He's worn the chain for twenty-five years now. That's it, she's tired. Her strength is gone. The train has stopped. It's easier to breathe. So much weight she carried in her heart — But now she is free to run.