Цягнік

Яна кінулася, больш не ў сілах Працягваць перад цягніком бег. Як жа доўга пачуць прасіла, Перад тым як змоўкнуць навек. Яна — тая, хто цягнік той цягнула, Ногі вязлі ў гурбах між рэек. Скрыгатала зубамі аб скулы, Працягваючы несці агульны цяжар. Пасажыры ў акно машыніста Глядзяць мляўка ёй услед. Начапіўшы амплуа медаліста, Носіць ланцуг ужо дваццаць пяць гадоў. Усё, стамілася. Скончыліся сілы. Цягнік стаў. Стала лягчэй дыхаць. Столькі цяжару ў сэрцы насіла — Але цяпер яна можа бегчы.