Опять уходим, насовсем

Зноў сыходзім, назаўсёды. Не крыўдуючы на лёс, што наканаваны нам усім. Брыдзём, як сабака на павадку. І ў брэху, у пошуках касцей, праз лапы гледзячы на паток амаль непатрэбных навін, марачы зрабіць хоць глыток з крыху прасветлай душы. Яна блукае, і, знайшоўшы, мы да яе душой сваёй спяшаемся і зноў плачам, сыходзячы.. Няважна, хто з нас першым вырашыць… Ці за нас вырашаць. Не першы, не апошні раз гэты дух у цялеснае заціснуты. Ён не сыходзіць, і цяпер, змяніўшы свой стары гардэроб, ён шукае наступныя дзверы ў адным з мноства ўлонняў.

Znów odchodzimy, na zawsze. Nie obrażając się na los, co nam wszystkim jest pisany. Brniemy jak pies na smyczy. I w szczekaniu, w poszukiwaniu kości, przez łapy patrząc na potok prawie niepotrzebnych wiadomości, marząc, by zrobić choć łyk z odrobinę rozjaśnionej duszy. Ona błądzi, a znalazłszy ją, pędzimy do niej swoją duszą i znów płaczemy, odchodząc.. Nieważne, kto z nas pierwszy zdecyduje… Albo za nas zdecydują. Nie pierwszy, nie ostatni raz ten duch w cielesne jest wciśnięty. On nie odchodzi i teraz, zmieniwszy swą starą garderobę, szuka kolejnych drzwi w jednym z mnóstwa łon.

Leaving again, for good. Not holding a grudge against the fate that's been laid out for us all. We trudge like a dog on a leash. And barking, searching for bones, looking through our paws at the stream of almost useless news, dreaming of taking at least a sip from a soul grown a little clearer. It wanders, and having found it, we rush to it with our own soul and cry again, leaving.. It doesn't matter which of us first decides… Or they'll decide for us. Not the first, not the last time this spirit's been squeezed into flesh. It doesn't leave, and now, having changed its old wardrobe, it's looking for the next door in one of a multitude of wombs.