Зноў сыходзім, назаўсёды

Зноў сыходзім, назаўсёды. Не крыўдуючы на лёс, што наканаваны нам усім. Брыдзём, як сабака на павадку. І ў брэху, у пошуках касцей, праз лапы гледзячы на паток амаль непатрэбных навін, марачы зрабіць хоць глыток з крыху прасветлай душы. Яна блукае, і, знайшоўшы, мы да яе душой сваёй спяшаемся і зноў плачам, сыходзячы.. Няважна, хто з нас першым вырашыць… Ці за нас вырашаць. Не першы, не апошні раз гэты дух у цялеснае заціснуты. Ён не сыходзіць, і цяпер, змяніўшы свой стары гардэроб, ён шукае наступныя дзверы ў адным з мноства ўлонняў.