Мае мовы
← Усе вершы

Вершы з табурэткі · 2025

Яны шчодрыя і прастадушныя

Яны шчодрыя і прастадушныя, І шыюць танную адзежу. Хапае пошлых, прыхадняў, хітрых. Ды ўсё ж у большасці — невукі. Шалёна смажыць скуру ў вугаль. І лье як з вядра. Тут правіць кожны каштоўны рубель Сапраўдных грошай, не паперы. Тут пахне так, што абыякавым Магчыма быць хіба ў глыбокім сне. Моцна нагрэты слой паветра На спінах, як Ангкор з блокаў. Сцякаюць з купала да цвердзі Патокі мёртвых рэк, як лава. Матор як «Травіята» Вердзі, А цела пульсам уторыць: брава. І члены самай цвёрдай сталлю Заліло пасля трох храмаў. Захапленне, змяшанае з сумам, Тук-тук развозіць замест Grab-аў. Уся мяшанка азіяцкіх будняў Палае тут сярод буяння фарбаў. У вёсцы ціша, а ў горадзе людна — Паток матацыклетных касак. І Буда, як калісьці Сталін, З партрэтаў пільна, ды з усмешкай Сочыць за кожным стогнам спальняў І цярпіць маску ліпкай фарбы. Духоўнасць тут увабрала профіт, А зрэшты, дзе цяпер інакш? І балансуе як прафі У пакетна-пластыкавым срачы. Любая рэч каштуе dollar — Мара ўсіх тых, хто верыць у бакса. І кожны пражывае хорар, Вярнуўшыся ў свой родны хаос. Краіна цудоўная. Даўніна ўсюды. Народу з шакаладнай скурай — Дзякуй вам за гэты цуд. За шлях, што вёў мяне Камбоджай.
Чарнавы пераклад, аўтар яго яшчэ правіць · напісана па-руску