Обычная комната

Звычайны пакой. Святло. На ложку — яны. Ён у трусах. Яна ў светлым халаце. Ён ціха ляжыць. Фільм. І побач дзве коткі. Яна мерна сапе. Здаецца, не ўпрытворку. Над імі спакойна заззяў Месяц і, позіркам краю кранаючы коўдры, срэбным святлом здымае стому. Сямейны квартэт, у соннай пяшчоце купаючыся, у кефірнай пасцелі з фруктовымі снамі ледзь бачна варушыць вуснамі. І самі не ведаючы, шэпчуць малітву, каб меней раненняў было ў заўтрашняй бітве. Каб меней пакут прыснілася наяве, і добрае сонца няясна праявіць усё існае побач, сплеценае ў ніткі. Ледзь чутны шэпт: «Мілыя, спіце…»

Zwykły pokój. Światło. Na łóżku — oni. On w gaciach. Ona w jasnym szlafroku. On cicho leży. Film. I obok dwa koty. Ona miarowo posapuje. Chyba nie na niby. Nad nimi spokojnie Księżyc rozbłysnął i, wzrokiem muskając brzegi kołdry, srebrnym światłem zdejmuje zmęczenie. Rodzinny kwartet, w sennej błogości się kąpiąc, w kefirowej pościeli z owocowymi snami ledwie dostrzegalnie porusza ustami. I sami nie wiedząc, odmawiają modlitwę, by mniej było ran w jutrzejszej bitwie. By mniej cierpień przyśniło się na jawie, i dobre słońce niewyraźnie wywoła wszystko, co istnieje obok, splecione w nici. Ledwie słychać szept: „Kochani, śpijcie…”

An ordinary room. Light. On the bed — the two of them. He's in his boxers. She's in a light-colored robe. He lies quietly. A movie. And next to them, two cats. She snuffles evenly. Seems it's for real. Above them the Moon calmly lights up and, its gaze brushing the edges of the blanket, lifts the weariness away with silver light. The family quartet, bathing in drowsy bliss, in a kefir-white bed with fruity dreams, barely noticeably moves its lips. And, not knowing it themselves, they murmur a prayer for fewer wounds in tomorrow's battle. For less suffering to be dreamed while awake, and for the kind sun to blurrily bring out all that's near, woven into threads. A faint whisper is heard: “Sleep now, my dears…”