Молчание

Багі вудачкі дасталі. Людзі селі ў бульдозеры. Рыбай не наталіць плоць, што кішыць у возеры. Кулі сталі папулярнейшыя. На небе навальніцы, лунаюць сцягі. Краіны-гангстэры з'едліва дораць ружы. Лаўкостэры вязуць сваіх дадому, а чужых кідаюць. Дзіцячых целаў жмені імі слізкі свет пасыпаюць. Каб не ўпасці тварам у бруд цяперашнім ліцадзеям, выядаюць вантробы ўмомант зверскія ідэі. Правакуючы свядомасць на збройны хаос: бі, гасі, каб на ракетны стрэл гадаў не засталося. Дрэва хапае ўсім на драўляныя скрыні. Дзіцячыя ранцы ўздоўж дарог як сшыткаў стосы. Кнопкі націскаюцца ў сэрцах горыччу страты, а рыдлёўкі працягваюць рэзаць у зямлі квадраты. Каб зрабіць паўзу — і дзяцей, і замазаць фрэскі. Людзі на бульдозерах, а багі мяняюць лёскі. Навошта маўчаць хвіліну? Можа, гукнуць гучна… Гэты Свет, што ляціць у сметніцу, Быццам шарык з паперы скамечаны. Буду міма праходзіць Дастану і краі разраўняю Трэба не маўчаць, а нешта казаць Нягледзячы на беспрадзел і цкаванне.

Bogowie wyjęli wędki. Ludzie wsiedli do buldożerów. Rybą nie nasycić ciała, co kłębi się w jeziorze. Kule stały się popularniejsze. Na niebie burze, łopoczą flagi. Państwa-gangsterzy złośliwie dają róże. Tanie linie wiozą swoich do domu, a obcych porzucają. Garściami dziecięcych ciał posypują nimi śliski świat. Żeby twarzą w błoto nie upaść dzisiejszym komediantom, wyżerają im wnętrzności w mig zwierzęce idee. Prowokując świadomość do zbrojnego chaosu: bij, rozwalaj, żeby na strzał rakiety nie zostało gadów. Drewna starcza wszystkim na drewniane skrzynki. Dziecięce tornistry wzdłuż dróg jak stosy zeszytów. Przyciski wciska się w złości goryczą straty, a łopaty dalej wycinają w ziemi kwadraty. Żeby zrobić pauzę — i dzieci, i zamalować freski. Ludzie na buldożerach, a bogowie zmieniają żyłki. Po co milczeć minutę? Może zawołać głośno… Ten Świat lecący do kosza Jak zgnieciona kulka z papieru. Będę przechodzić obok Wyjmę i brzegi wygładzę Trzeba nie milczeć, lecz coś mówić Mimo bezprawia i nagonki.

The gods took out their fishing rods. People got into bulldozers. Fish won't sate the flesh that's teeming in the lake. Bullets have grown more popular. Storms in the sky, flags flying. Gangster states slyly hand out roses. Low-cost airlines fly their own back home, and abandon the others. Handfuls of children's bodies — with them they grit the slippery world. So today's play-actors won't fall face-first in the mud, in an instant their insides are eaten out by beastly ideas. Provoking consciousness into armed chaos: hit them, take them out, so that within a missile's range not one of the bastards is left. There's enough wood for everyone for wooden boxes. Children's schoolbags along the roads like stacks of exercise books. Buttons are pressed in a fit of anger with the bitterness of loss, and the shovels keep on cutting squares into the earth. To make a pause — and children, and to paint over the frescoes. People on bulldozers, and the gods are changing their lines. What's the point of a minute's silence? Maybe shout out loud instead… This World flying into the bin Like a crumpled paper ball. I'll be walking past I'll take it out and smooth its edges We must not stay silent, but say something Despite the lawlessness and the hounding.