Вершы з табурэткі · 2026
Звычайны пакой
Звычайны пакой. Святло. На ложку — яны. Ён у трусах. Яна ў светлым халаце. Ён ціха ляжыць. Фільм. І побач дзве коткі. Яна мерна сапе. Здаецца, не ўпрытворку.
Над імі спакойна заззяў Месяц і, позіркам краю кранаючы коўдры, срэбным святлом здымае стому. Сямейны квартэт, у соннай пяшчоце купаючыся,
у кефірнай пасцелі з фруктовымі снамі ледзь бачна варушыць вуснамі. І самі не ведаючы, шэпчуць малітву, каб меней раненняў было ў заўтрашняй бітве.
Каб меней пакут прыснілася наяве, і добрае сонца няясна праявіць усё існае побач, сплеценае ў ніткі. Ледзь чутны шэпт: «Мілыя, спіце…»
Арыгінал · RU
Обычная комната
Обычная комната. Свет. На кровати — они. Он в трусах. Она в светлом халате. Он тихо лежит. Фильм. И рядом две кошки. Она мерно сопит. Вроде не в понарошку.
Над ними спокойно Луна засияла и, взглядом касаясь краёв одеяла, серебряным светом снимает усталость. Семейный квартет, в сонной неге купаясь,
в кефирной постели с фруктовыми снами едва ли заметно шевелит устами. И сами не зная, глаголят молитву, чтоб меньше ранений при завтрашней битве.
Чтоб меньше страданий приснилось при яви, И доброе солнце нечётко проявит всё сущее рядом, сплетённое в нити. Слегка слышен шёпот: «Хорошие, спите…»