Мае мовы
← Усе вершы

Вершы з табурэткі · 2026

Звычайны пакой

Звычайны пакой. Святло. На ложку — яны. Ён у трусах. Яна ў светлым халаце. Ён ціха ляжыць. Фільм. І побач дзве коткі. Яна мерна сапе. Здаецца, не ўпрытворку. Над імі спакойна заззяў Месяц і, позіркам краю кранаючы коўдры, срэбным святлом здымае стому. Сямейны квартэт, у соннай пяшчоце купаючыся, у кефірнай пасцелі з фруктовымі снамі ледзь бачна варушыць вуснамі. І самі не ведаючы, шэпчуць малітву, каб меней раненняў было ў заўтрашняй бітве. Каб меней пакут прыснілася наяве, і добрае сонца няясна праявіць усё існае побач, сплеценае ў ніткі. Ледзь чутны шэпт: «Мілыя, спіце…»
Чарнавы пераклад, аўтар яго яшчэ правіць · напісана па-руску