Не вздумай говорить, что ты уже не тот

Не здумай казаць, што ты ўжо не той. Не здумай скардзіцца: маўляў, мне б вашы гады, — Рос без бацькі, і дзіцячыя нягоды Няхай знікаюць, як Чэшырскі кот, Пакінуўшы па сабе толькі лёгкую ўсмешку. Ты тут! Ты… з'еў залатую рыбку, Але сесці на кол, хутчэй за ўсё, занадта — Давядзецца тлумачыць родным, знаёмым неяк… А ўвогуле можна, раз кішка ўжо не тонкая, Ды пуза рухацца перашкаджае дынамічна. Хапае да станка і да званка, Усё астатняе страшна і да болю нязвыкла. Да болю ў мышцах і, вядома ж, у мазгах. Нават у снах яны мараць пра спакой. На жаль, тыя мары тануць, і ў чарговым запоі, З нямытым целам і ў смярдзючых шкарпэтках, Апухлы, чырвоны, з сівізной на скронях, Ты чакаеш далёкіх дзён, але ўсё ж пераможных. Вольных будняў у ружовых мазках, Дзе цела худое, а шчокі хай крыху бледныя. Ды і няважна, галоўнае — што тут! Што ой як своечасова падставіла батут Ці добрага пенделя адважыла жыццё. Дзякуй, што не сабака, што без кляйма за вухам. І што не муха сярод братоў на гаўне. Што ўдастоены гонару жыць унутры і жыць звонку. Жаданняў прыгнёт і незадаволенасці шэпт — Глушы гэтае непатрэбнае дзіцячае бурчанне! Пасля цяжкіх будняў будзе калыханка. І сны, як у казцы, без камякоў у манцы, І куча мультыкаў, і баба, і варэнне. Не жыццё — а кайф. Суцэльная асалода. І можна марафоны наразаць каля дома, Рэкорды ставіць. Усё, што незнаёма, Спрабаваць спазнаваць цудоўным цельцам. Нявінным ягнём скакаць і з чыстым сэрцам, У мужыцкіх анучах ці анікам-воінам у берцах. Служыць таму, што прадказвае дхарма, Берагчы свой храм, заблытваючы кармы І без таго мудрагелісты і скачучы ўзор. Не дазваляй падзеям засланяць твой позірк. Не чакай дароў — бо жыццё ўжо ўзнагарода. Б'е брава і пяе — ты тое, што трэба.

Nie waż się mówić, że już nie jesteś tym samym. Nie waż się jęczeć, że niby „mnie by wasze lata”, Rosłeś bez ojca, a dziecięce troski Niech znikną jak kot z Cheshire, Zostawiając po sobie tylko lekki uśmiech. Jesteś tu! Ty… zjadłeś złotą rybkę, Ale usiąść na palu to chyba już za wiele — Trzeba by jakoś tłumaczyć rodzinie, znajomym… A zresztą można, skoro jaj ci nie brakuje, Tylko brzuch przeszkadza ruszać się dynamicznie. Starcza na warsztat i do dzwonka, Cała reszta straszna i boleśnie obca. Do bólu w mięśniach i oczywiście w mózgach. Nawet we śnie marzą o spokoju. Niestety, te marzenia topnieją, i w kolejnym ciągu, Z niemytym ciałem i w śmierdzących skarpetach, Opuchnięty, czerwony, z siwizną na skroniach Czekasz na dalekie dni, ale jednak zwycięskie. Wolne dni powszednie w różowych pociągnięciach pędzla, Gdzie ciało chude, a policzki niech będą trochę blade. Zresztą nieważne, najważniejsze, że tu jesteś! Że oj jak w porę podstawiło ci trampolinę Albo porządnego kopa wymierzyło życie. Dzięki, że nie pies, że bez znaczka za uchem. I że nie mucha wśród braci na gównie. Że dostąpiłeś zaszczytu żyć w środku i żyć na zewnątrz. Ucisk pragnień i niezadowolenia szept — Zagłusz to niepotrzebne dziecięce szemranie! Po ciężkich dniach przyjdzie kołysanka. I sny jak z bajki, bez grudek w kaszy mannej, I kupa bajek, i babcia, i konfitury. Nie życie, a odlot. Sama przyjemność. I można kręcić maratony wokół domu, Bić rekordy. Wszystko, co nieznane, Próbować poznawać pięknym ciałkiem. Niewinnym barankiem skakać z czystym sercem, W chłopskich onucach albo jak chwalipięta w glanach. Służyć temu, co przepowiada dharma, Strzec swojej świątyni, plącząc karmy I tak już dziwaczny, roztańczony wzór. Nie pozwól, by wydarzenia przesłoniły ci wzrok. Nie czekaj na dary — przecież życie to już nagroda. Bije brawo i śpiewa — jesteś tym, czego trzeba.

Don't you dare say you're not the same anymore. Don't you dare whine, like, "I wish I had your years," Grew up without a father, and the childhood woes — Let them vanish like the Cheshire Cat, Leaving behind nothing but a faint smile. You're here! You've… eaten the golden fish, But sitting on the stake is probably too much — You'd have to explain it to family, friends somehow… And then again, you could, since you've got the guts, Only the belly keeps you from moving dynamically. Enough for the workbench and to last till the bell, Everything else is scary and painfully unfamiliar. Painful in the muscles and, of course, in the brains. Even in dreams they long for rest. Alas, those dreams melt, and on another bender, With an unwashed body and in stinking socks, Swollen, red, with grey at the temples, You wait for distant days, but victorious ones. Free weekdays in pink brushstrokes, Where the body's lean, the cheeks a little pale. And it doesn't matter, what matters is you're here! That oh so right on time life slipped you a trampoline Or landed you a good solid kick. Thanks for not being a dog, no brand behind the ear. And not a fly among its brothers on the shit. That you've been honored to live inside and live outside. The weight of wants and a whisper of discontent — Drown out that useless childish grumbling! After the hard weekdays there'll be a lullaby. And dreams like a fairy tale, no lumps in the porridge, And loads of cartoons, and grandma, and jam. Not a life — a blast. Pure delight. And you can run marathons around the house, Set records. Everything unknown Try to explore with your lovely little body. Hop like an innocent lamb with a pure heart, In peasant foot-wraps or like a braggart soldier in combat boots. Serve whatever dharma prophesies, Guard your temple, tangling karma's Already whimsical and dancing pattern. Don't let events cloud your sight. Don't wait for gifts — life itself is the reward. It cheers bravo and sings — you're just what's needed.