Истек последний срок терпенья

Скончыўся апошні тэрмін цярпення — вам стаў нямілы Мой Бог. Не буду я прасіць прабачэння, не буду абіваць парог. Не верыць мне словам? Парадам? Дык для чаго ж тады мне жыць? Жыць па шэкспіраўскіх санетах? Хлуснёй і ліслівасцю даражыць? Ці спаліць дашчэнту ўспаміны хвілін, пражытых у захапленні. Застыць у імгненні чакання — Бо тыя, хто кахае, — тыя зразумеюць. Усё жыццё — гульня, а людзі ў ёй акцёры, і кожны выконвае сваю ролю. Не трэба будаваць тут Садома і Гаморы! Пакіньце мне маю ж уласную боль! Вам непрыемны будзе смак яе і пах, яна на выгляд не такая ўжо прыгожая. Трымаць спрабуеце ў сваіх смярдзючых лапах — «Пакіньце мне яе, яна ж мая!!!» І мне не трэба вашых апраўданняў, і пытацца не трэба: «Як справы?» Фальшывых не хачу воплескаў — абдымкі СЯБРА ў пошуках ВОРАГА! Навошта ж у душу лезці з нямытымі нагамі? Навошта са мною мой жа крыж несці?!? Толькі сэрца супакойце вы словамі: «Не трэба смеху, дружа, ты толькі не сумуй»

Minął ostatni termin cierpliwości — już wam nie w smak jest Mój Bóg. Nie będę prosić o wybaczenie, nie będę wycierać waszych progów. Nie wierzyć moim słowom? Radom? To po co w ogóle mam żyć? Żyć według sonetów Szekspira? Kłamstwo i pochlebstwo cenić? Czy spalić do cna wspomnienia minut przeżytych w zachwycie. Zastygnąć w chwili oczekiwania — Bo ci, co kochają, ci zrozumieją. Całe życie to gra, a ludzie w niej aktorami, i każdy odgrywa swoją rolę. Nie trzeba tu budować Sodomy i Gomory! Zostawcie mi mój własny ból! Nie przypadnie wam do gustu jego smak i zapach, z wyglądu też nie jest taki znów piękny. Próbujecie go trzymać w swoich śmierdzących łapach — „Zostawcie mi go, przecież to mój!!!” I nie potrzebuję waszych usprawiedliwień, i nie trzeba pytać: „Jak się masz?” Fałszywych nie chcę oklasków — uścisk PRZYJACIELA w poszukiwaniu WROGA! Po co włazić w duszę z brudnymi nogami? Po co ze mną dźwigać mój własny krzyż?!? Tylko serce uspokójcie słowami: „Nie trzeba śmiechu, przyjacielu, tylko się nie smuć”

The last term of patience has run out — My God no longer suits your taste. I will not beg for your forgiveness, I will not wear your doorstep down. Not trust my words? My counsel? Then what on earth am I to live for? Live by Shakespeare's sonnets? Hold lies and flattery dear? Or burn to ashes all the memories of minutes lived in rapture. Freeze in a moment of waiting — For those who love — they'll understand. All life's a game, and people in it actors, and each one plays their part. Don't build a Sodom and Gomorrah here! Leave me my very own pain! You won't enjoy its taste or smell, and to the eye it's not so pretty. You try to hold it in your stinking paws — "Leave it to me, it's mine, it's mine!!!" And I don't need your justifications, and no need to ask: "How are you?" I don't want fake applause — the embrace of a FRIEND in search of an ENEMY! Why barge into my soul with unwashed feet? Why carry my own cross along with me?!? Just calm my heart with these words: "No need for laughter, friend, just don't be sad"