Не здумай казаць, што ты ўжо не той

Не здумай казаць, што ты ўжо не той. Не здумай скардзіцца: маўляў, мне б вашы гады, — Рос без бацькі, і дзіцячыя нягоды Няхай знікаюць, як Чэшырскі кот, Пакінуўшы па сабе толькі лёгкую ўсмешку. Ты тут! Ты… з'еў залатую рыбку, Але сесці на кол, хутчэй за ўсё, занадта — Давядзецца тлумачыць родным, знаёмым неяк… А ўвогуле можна, раз кішка ўжо не тонкая, Ды пуза рухацца перашкаджае дынамічна. Хапае да станка і да званка, Усё астатняе страшна і да болю нязвыкла. Да болю ў мышцах і, вядома ж, у мазгах. Нават у снах яны мараць пра спакой. На жаль, тыя мары тануць, і ў чарговым запоі, З нямытым целам і ў смярдзючых шкарпэтках, Апухлы, чырвоны, з сівізной на скронях, Ты чакаеш далёкіх дзён, але ўсё ж пераможных. Вольных будняў у ружовых мазках, Дзе цела худое, а шчокі хай крыху бледныя. Ды і няважна, галоўнае — што тут! Што ой як своечасова падставіла батут Ці добрага пенделя адважыла жыццё. Дзякуй, што не сабака, што без кляйма за вухам. І што не муха сярод братоў на гаўне. Што ўдастоены гонару жыць унутры і жыць звонку. Жаданняў прыгнёт і незадаволенасці шэпт — Глушы гэтае непатрэбнае дзіцячае бурчанне! Пасля цяжкіх будняў будзе калыханка. І сны, як у казцы, без камякоў у манцы, І куча мультыкаў, і баба, і варэнне. Не жыццё — а кайф. Суцэльная асалода. І можна марафоны наразаць каля дома, Рэкорды ставіць. Усё, што незнаёма, Спрабаваць спазнаваць цудоўным цельцам. Нявінным ягнём скакаць і з чыстым сэрцам, У мужыцкіх анучах ці анікам-воінам у берцах. Служыць таму, што прадказвае дхарма, Берагчы свой храм, заблытваючы кармы І без таго мудрагелісты і скачучы ўзор. Не дазваляй падзеям засланяць твой позірк. Не чакай дароў — бо жыццё ўжо ўзнагарода. Б'е брава і пяе — ты тое, што трэба.