Nie waż się mówić, że już nie jesteś tym samym

Nie waż się mówić, że już nie jesteś tym samym. Nie waż się jęczeć, że niby „mnie by wasze lata”, Rosłeś bez ojca, a dziecięce troski Niech znikną jak kot z Cheshire, Zostawiając po sobie tylko lekki uśmiech. Jesteś tu! Ty… zjadłeś złotą rybkę, Ale usiąść na palu to chyba już za wiele — Trzeba by jakoś tłumaczyć rodzinie, znajomym… A zresztą można, skoro jaj ci nie brakuje, Tylko brzuch przeszkadza ruszać się dynamicznie. Starcza na warsztat i do dzwonka, Cała reszta straszna i boleśnie obca. Do bólu w mięśniach i oczywiście w mózgach. Nawet we śnie marzą o spokoju. Niestety, te marzenia topnieją, i w kolejnym ciągu, Z niemytym ciałem i w śmierdzących skarpetach, Opuchnięty, czerwony, z siwizną na skroniach Czekasz na dalekie dni, ale jednak zwycięskie. Wolne dni powszednie w różowych pociągnięciach pędzla, Gdzie ciało chude, a policzki niech będą trochę blade. Zresztą nieważne, najważniejsze, że tu jesteś! Że oj jak w porę podstawiło ci trampolinę Albo porządnego kopa wymierzyło życie. Dzięki, że nie pies, że bez znaczka za uchem. I że nie mucha wśród braci na gównie. Że dostąpiłeś zaszczytu żyć w środku i żyć na zewnątrz. Ucisk pragnień i niezadowolenia szept — Zagłusz to niepotrzebne dziecięce szemranie! Po ciężkich dniach przyjdzie kołysanka. I sny jak z bajki, bez grudek w kaszy mannej, I kupa bajek, i babcia, i konfitury. Nie życie, a odlot. Sama przyjemność. I można kręcić maratony wokół domu, Bić rekordy. Wszystko, co nieznane, Próbować poznawać pięknym ciałkiem. Niewinnym barankiem skakać z czystym sercem, W chłopskich onucach albo jak chwalipięta w glanach. Służyć temu, co przepowiada dharma, Strzec swojej świątyni, plącząc karmy I tak już dziwaczny, roztańczony wzór. Nie pozwól, by wydarzenia przesłoniły ci wzrok. Nie czekaj na dary — przecież życie to już nagroda. Bije brawo i śpiewa — jesteś tym, czego trzeba.