Наши любимые

Ах, як хочацца цішыні І ўвогуле ні аднаго гуку, Каб за таўшчынёю сцяны Я адчуў думкі друга. Як жа хочацца ўтануць У вадаспадзе яго гісторый. Так, схітруе дзе-нідзе трошкі, Усміхнуўшыся, паправіцца хутка. Без перашкод на адной хвалі Барознім прасторы эфіру. Мы нібыта з табою па-за Той сістэмай, выдуманай светам. Наша сустрэча важней за ўсё — Мы губляліся ў светах, і здавалася: Як жа далей я без яго Сустрэну з радасцю доўгую старасць? Мне не трэба ад тысячы твараў Тысяч слоў і паспешлівых прызнанняў. Збіраю цябе з часцінак — Вось такое маё пакаранне. Па Сусвеце туды-сюды, Прымяраючы целы як вопратку, Я цябе адшукаю заўжды — Гэта ўпэўненасць, не надзея. Доўгі шлях падзяліць напалам Можа толькі ўзаемнасць жадання. І не трэба ісці па гарах — Мы жывём у глыбіні падсвядомасці. Звярнуўшыся да яе, адразу Я цябе, мілы друг, пачую. Усе любімыя там, унутры нас, Не за зоркамі — трошачкі бліжэй.

Ach, jak bardzo pragnę ciszy i w ogóle żadnego dźwięku, żebym przez grubość ściany poczuł myśli przyjaciela. Jakże chcę utonąć w wodospadzie jego opowieści. Tak, trochę skłamie gdzieniegdzie, uśmiechnąwszy się, wnet się poprawi. Bez zakłóceń, na jednej fali żeglujemy przez przestrzenie eteru. Jakbyśmy razem byli poza tym systemem, wymyślonym przez świat. Nasze spotkanie jest ważniejsze niż wszystko — gubiliśmy się w światach, i zdawało się: jak dalej bez niego spotkam z radością długą starość? Nie potrzebuję od tysiąca twarzy tysięcy słów i pochopnych wyznań. Składam cię z okruchów — taka jest moja kara. Po Wszechświecie tam i z powrotem, przymierzając ciała jak ubrania, odnajdę cię zawsze — to pewność, nie nadzieja. Długą drogę przepołowić może tylko wzajemność pragnienia. I nie trzeba chodzić po górach — żyjemy w głębi podświadomości. Zwróciwszy się do niej, natychmiast usłyszę cię, drogi przyjacielu. Wszyscy ukochani są tam, wewnątrz nas, nie za gwiazdami — odrobinę bliżej.

Oh, how I long for silence, for not a single sound at all, so that through the thickness of the wall I might feel a friend's thoughts. How I long to drown in the waterfall of his stories. Yes, he'll bend the truth here and there, then smile, and correct himself soon after. Undisturbed, on one wavelength, we sail across the open airwaves. It's as if you and I are outside that system the world dreamed up. Our meeting matters more than anything — we kept losing each other in different worlds, and it seemed: how will I go on without him, to meet a long old age with any joy? I don't need a thousand faces' worth of words, of hasty confessions. I gather you out of fragments — that's the punishment I've been given. Back and forth across the Universe, trying on bodies like clothes, I'll find you — always. That's certainty, not hope. Only the mutual will to meet halfway can split a long road in two. And there's no need to climb mountains — we live in the depths of the subconscious. Turning to him, at once I'll hear you, dear friend. All the ones we love are in there, inside us, not beyond the stars — just a little closer.