Мы здесь на миг, один короткий миг

Мы тут на міг, адзін кароткі міг. Хай стане вам сумна, пачуўшы гэтую навіну. Хай разгубіцца, пачуўшы гэта, гордасць, Хай маладосць абяцае баснаслоўныя багацці. І кожны год дапоўніць шафу зборам інтрыг.. сямейных таямніц, схаваных доказаў. Па жыцці з пультам, з культам чалавека, Непатрэбныя падзеі пракручваем у клік, пакуль не вырвецца звярыны дзікі крык… Нявыдадзеная нянавісць хай сохне ў мемуарах, Няма сэнсу ў нерастрачаных вялізных ганарарах, Затое не пушчаных на гадасці і распусту, На тое, што ўсе вакол так шчыра, ды хлусяць. І хай ваша праца нялёгкая і не ў модзе. Затое ўпартасць нібыта, пад плашчом і ў непагадзь На вас працуе, песцячы ваш талент. Не згіне Атлантыда, калі хоць адзін Атлант Жыве і культурныя каштоўнасці, як вока, Настолькі беражліва, наколькі стае сілы-моцы, Захоўвае, што ёсць, у тым першародным выглядзе, Жывучы ў згодзе, не ў ахвярнай крыўдзе, І будучы стварэннем высокага разраду, Натуральна, маючы дзе-нідзе загану — Ну так, месцамі можа плюнуць ядам, Дык гэта для слоўца, бо ж не грубіян, Хай нават п'яны — дык гэта толькі шчасцем ап'янёны, У руцэ кальян — дык ён бясшкодны, малаком змякчоны. Трошачкі бунтар — дык гэта для праверкі старых ісцін. Як многія — зайздросны — і выпадкова, забыўшы ў чужым натруджаныя кісці, Раскідвае грошы — як дрэвы лісце, І не баючыся — закон напэўна ачысціць, Адрапартуе: ведайце ўсе, гэты містэр бескарыслівы! Вось так, без лішніх слоў, а больш і не трэба, Ідзі і будзь здаровы, і забяры з сабой свой статак, Далей ад дзяцей, ад іх непадрыхтаванай свядомасці, Ад самых шчырых ідэй, не скажоных цемрай іншасказанняў. Не, ім не трэба заўчасных адказаў. Навошта накладаць на іх свабодны выбар вета? І той забаронай вынішчаючы ў іх таленты. Маўляў, у мяне не выйшла — дык заб'ю Атланта. Тым самым цэлай нацыі страляем у ногі. А нам што, не мы, ва ўсім вінаватыя Багі. Усё імклівае — як усход свяціла. Нішто не вечнае — у гэтым наша сіла. Мы тут на міг, адзін кароткі міг. Накіруй яго на святло, а не ў тупік.

Jesteśmy tu na chwilę, jedną krótką chwilę. Niech zrobi się wam smutno, gdy usłyszycie tę nowinę. Niech zgubi się, słysząc to, duma, Niech młodość obiecuje bajeczne bogactwa. I każdy rok dołoży do szafy kolekcję intryg.. rodzinnych tajemnic, ukrytych dowodów. Przez życie z pilotem, z kultem człowieka, Niepotrzebne zdarzenia przewijamy jednym klikiem, aż wyrwie się zwierzęcy, dziki krzyk… Niewydana nienawiść niech schnie w pamiętnikach, Nie ma sensu w niewydanych ogromnych honorariach, Za to nie poszły na świństwa i rozpustę, Na to, że wszyscy wokół tak szczerze, a jednak kłamią. I niech wasza praca będzie ciężka i niemodna. Za to upór niby, pod płaszczem i w niepogodę Pracuje na was, pielęgnując wasz talent. Nie zatonie Atlantyda, jeśli choć jeden Atlas Żyje i wartości kultury jak oka w głowie Tak troskliwie, jak tylko starcza sił i mocy, Strzeże, co jest, w tej pierwotnej postaci, Żyjąc w zgodzie, nie w ofiarnej urazie, I będąc stworzeniem wysokiej rangi, Oczywiście, mając gdzieniegdzie skazę — No tak, czasem potrafi plunąć jadem, Ale to dla słówka, przecież nie gbur, Niech nawet pijany — to tylko szczęściem upojony, W ręku szisza — to nieszkodliwa, mlekiem złagodzona. Troszeczkę wichrzyciel — to dla sprawdzenia starych prawd. Jak wielu — zawistny — i przypadkiem, zapomniawszy w cudzym spracowane dłonie, Rozrzuca pieniądze — jak drzewa liście, I bez strachu — prawo na pewno oczyści, Zaraportuje: wiedzcie wszyscy, ten mister jest bezinteresowny! Ot tak, bez zbędnych słów, a więcej nie potrzeba, Idź i bądź zdrów, i zabierz ze sobą swoje stado, Z dala od dzieci, od ich nieprzygotowanych umysłów, Od najszczerszych idei, nie wypaczonych mrokiem alegorii. Nie, nie potrzeba im przedwczesnych odpowiedzi. Po co nakładać weto na ich wolny wybór? I tym zakazem tępić w nich talenty. Że niby mnie nie wyszło — to zabiję Atlasa. Tym samym całemu narodowi strzelamy w stopę. A nam co, to nie my, wszystkiemu winni Bogowie. Wszystko przemija — jak wschód słońca. Nic nie jest wieczne — w tym nasza siła. Jesteśmy tu na chwilę, jedną krótką chwilę. Skieruj ją ku światłu, a nie w ślepy zaułek.

We're here for a moment, one short moment. Let it make you sad to hear this news. Let pride be lost for words on hearing it, Let youth promise fabulous riches. And every year will add to the closet a collection of intrigues.. family secrets, hidden evidence. Through life with a remote, with a cult of the human, We fast-forward needless events with a click, until a wild, bestial scream breaks out… Let unpublished hatred dry out in memoirs, There's no sense in huge unspent royalties, But at least they weren't blown on filth and lechery, On the fact that everyone around lies, so sincerely. And though your work is hard and out of fashion, Still persistence, kind of, under a cloak and in foul weather, Works for you, cherishing your talent. Atlantis won't sink if at least one Atlas Lives on, and cultural values, like the apple of his eye, As carefully as his might and main allow, Keeps, as they are, in their pristine form, Living in harmony, not in a victim's grudge, And, being a creature of a high rank, Naturally, with a flaw here and there — Well yes, at times he may spit venom, But that's just for the sake of a phrase, he's not a boor, Even if he's drunk — well, only drunk on happiness, A hookah in hand — but a harmless one, softened with milk. A bit of a troublemaker — but only to test old truths. Like many — envious — and, by accident, forgetting his toil-worn hands in someone else's, He scatters money — the way trees scatter leaves, And unafraid — the law will surely clear him, Will report: everyone, know this, this mister is selfless! Just like that, no extra words, and no more are needed, Go and be well, and take your herd along with you, Away from the children, from their unprepared minds, From the most sincere ideas, not twisted by the darkness of allegory. No, they don't need premature answers. Why put a veto on their free choice? And with that ban, wiping out their talents. Like, it didn't work out for me — so I'll kill Atlas. That way we shoot a whole nation in the foot. And what do we care — it's not us, the Gods are to blame for everything. Everything is fleeting — like the rising of the sun. Nothing is eternal — therein lies our strength. We're here for a moment, one short moment. Point it toward the light, and not into a dead end.