Запреты давят дух свободы

Забароны душаць дух свабоды, А ўсёдазвол вядзе ў турму. У мазгі ўжыўляюць электроды. Свет ператварыўся ў кутэрму. Не засталося месца болей, Дзе сапіенса няма слядоў. Ён усюды ходзіць, як карова, І гадзіць так, што будзь здароў. З усмешкай цягнецца да прыроды. Крычыць: «Я таксама яе частка!». Нібы ў асабістым агародзе, Усё глядзіць, што б яшчэ ўкрасці. І без развагаў — усіх на мяса, Звяроў, расліны і птушак. Крык немаўлят — табула раса, Гадуем бязлітасных забойцаў. Адных нараджаем у страшных муках. Наўзамен — хаваем маладых. Труба самотна тоне ў гуках. За аднаго бяруць траіх. Такі ўжо сёння курс на рынку. І плацяць — значыць, попыт вялік. Крыху паплачам на памінках, Спадзеючыся на Божы лік. Што ён прыйдзе і ўсіх рассудзіць. А мы доказы пакуль што Па папках, што ж мы — не людзі? Парадак будзе — вось нам крыж. Мы чакаем боскага сэнсу Ад нашых д'ябальскіх ідэй. Са смерцю мы гуляем у лічбы І плацім жыццямі людзей…

Zakazy duszą ducha wolności, A samowola — prosto w więzienie. Wszczepiają elektrody w mózgi. Świat to zamęt i zamieszanie. Nie ma już na świecie miejsca, Gdzie sapiens nie zostawił śladów. Łazi wszędzie niczym krowa I sra, ile wlezie, bez ładu. Z uśmiechem garnie się do natury. Krzyczy: „Ja też jestem jej częścią!”. Jakby we własnym był ogródku, Wciąż patrzy, co by jeszcze zwędzić. I bez namysłu — wszystkich na mięso, Zwierzęta, rośliny i ptaki. Krzyk niemowląt — tabula rasa, Hodujemy bezlitosnych zabójców. Jednych rodzimy w strasznych mękach. W zamian — chowamy młodych. Trąbka żałośnie tonie w dźwiękach. Za jednego biorą trzech. Taki dziś kurs jest na rynku. I płacą — znaczy, popyt wielki. Trochę popłaczemy na stypie, Ufając w Boże oblicze. Że On przyjdzie i wszystkich osądzi. A my dowody tymczasem Po teczkach — cóż, czy nie jesteśmy ludźmi? Będzie porządek — przysięgamy na krzyż. Czekamy na boski sens Z naszych diabelskich idei. Ze śmiercią gramy w liczby I płacimy ludzkim życiem…

Bans are crushing freedom's spirit, And free-for-all lands you in a cell. They wire electrodes into our brains. The world's become a carousel. There's no place left on this planet Without a trace of sapiens' tread. He roams around just like a cow does And craps enough to fill a shed. With a smile he reaches out to nature, Shouts: "I am a part of it too!" As though it were his private garden, He scans for what to steal anew. And without thinking — all to the butcher: Beasts, plants, and every bird in flight. A baby's cry is tabula rasa — We raise up killers, merciless outright. Some we bear in dreadful torment. In exchange — we bury the young. The funeral horn sinks in its wailing. For each one, they take three. It's done. Such is the market rate this season. They pay — so demand is running high. We'll weep a little at the wake, Trusting God's countenance on high. That He will come and judge us all. Meanwhile, the evidence we pack In folders — what, are we not human? There'll be order — cross our hearts, that's a fact. We're waiting for a sense divine From our diabolic schemes. With death we play a game of numbers And pay in human lives, it seems…