А у неба есть руки тоже

А ў неба ёсць рукі таксама. Толькі бачыць іх можа не кожны. Паміж пальцаў, кранаючы скуру, Верыць — можа, заўважыш аднойчы. Пасінелымі пальцамі моцна Трымае так, каб не падалі духам. Ад моманту, як дзед цягнуў рэпку, Да запаветных «зямля табе пухам». Задыхаючыся ад дыму і смогу, Дорыць радасць дыхаць беззапаветна. І не смее не паслухацца Бога, Слёзы хаваючы ў дажджы непрыкметна. Неба сонца накрые рукамі — Нам у цені адпачыць трошкі. Будзе гладзіць яго аблокамі, Да апёкаў сціраючы далонькі. Намалюе захад і смугу, Каб інтымней было закаханым. На світанні зменіць карцінку, Усміхаючыся стомленым і сонным. Руку ўверх падымі смела, Растапырыўшы трошкі фалангі. Ты ўбачыш на фоне белым — Крылы цягне да цябе анёл. Усміхніся ўпершыню шчыра, У нябёсы скіраваўшы вочы. Гаварыць не зусім дарэчы. Памалюся — ты пачуй, Ойча.

A niebo też ma ręce. Tylko nie każdy potrafi je zobaczyć. Między palcami, dotykając skóry, wierzy — może zauważysz je kiedyś. Posiniałymi palcami mocno trzyma tak, żeby nie upadać na duchu. Od chwili, gdy dziadek ciągnął rzepkę, aż po to zawołane „niech ci ziemia lekką będzie”. Dusząc się od dymu i smogu, daje radość oddychania bez reszty. I nie śmie sprzeciwić się Bogu, chowając łzy niepostrzeżenie w deszczu. Niebo osłoni słońce rękami — żebyśmy mogli odpocząć trochę w cieniu. Będzie głaskać je chmurami, ścierając dłonie aż do oparzeń. Namaluje zachód słońca i mgiełkę, żeby zakochanym było bardziej kameralnie. O świcie zmieni obrazek, uśmiechając się do zmęczonych i sennych. Podnieś rękę do góry śmiało, rozstawiając odrobinę palce. Zobaczysz na białym tle — skrzydła wyciąga do ciebie anioł. Uśmiechnij się po raz pierwszy szczerze, wznosząc oczy ku niebiosom. Mówienie nie całkiem tu na miejscu. Pomodlę się — usłysz mnie, Ojcze.

The sky has hands too. Only not everyone can see them. Between your fingers, touching your skin, it believes — maybe you'll notice one day. With fingers gone blue, it holds on tightly, so you won't lose heart. From the moment grandfather pulled up the turnip, to the day they finally say, "rest in peace." Choking on smoke and smog, it still gives you the joy of breathing freely. And it doesn't dare disobey God, hiding its tears inside the rain, unnoticed. The sky will cover the sun with its hands — so we can rest a little in the shade. It'll stroke it with clouds, wearing its own palms down to burns. It'll paint the sunset and the haze, so lovers feel closer to each other. At dawn it'll change the picture, smiling at the tired and the half-asleep. Raise your hand up boldly, spread your fingers just a little. Against the white background, you'll see — an angel stretching its wings toward you. Smile, for the first time, honestly, your eyes turned up toward the sky. It isn't quite the moment for words. I'll pray — hear me, Father.