Мы тут на міг, адзін кароткі міг

Мы тут на міг, адзін кароткі міг. Хай стане вам сумна, пачуўшы гэтую навіну. Хай разгубіцца, пачуўшы гэта, гордасць, Хай маладосць абяцае баснаслоўныя багацці. І кожны год дапоўніць шафу зборам інтрыг.. сямейных таямніц, схаваных доказаў. Па жыцці з пультам, з культам чалавека, Непатрэбныя падзеі пракручваем у клік, пакуль не вырвецца звярыны дзікі крык… Нявыдадзеная нянавісць хай сохне ў мемуарах, Няма сэнсу ў нерастрачаных вялізных ганарарах, Затое не пушчаных на гадасці і распусту, На тое, што ўсе вакол так шчыра, ды хлусяць. І хай ваша праца нялёгкая і не ў модзе. Затое ўпартасць нібыта, пад плашчом і ў непагадзь На вас працуе, песцячы ваш талент. Не згіне Атлантыда, калі хоць адзін Атлант Жыве і культурныя каштоўнасці, як вока, Настолькі беражліва, наколькі стае сілы-моцы, Захоўвае, што ёсць, у тым першародным выглядзе, Жывучы ў згодзе, не ў ахвярнай крыўдзе, І будучы стварэннем высокага разраду, Натуральна, маючы дзе-нідзе загану — Ну так, месцамі можа плюнуць ядам, Дык гэта для слоўца, бо ж не грубіян, Хай нават п'яны — дык гэта толькі шчасцем ап'янёны, У руцэ кальян — дык ён бясшкодны, малаком змякчоны. Трошачкі бунтар — дык гэта для праверкі старых ісцін. Як многія — зайздросны — і выпадкова, забыўшы ў чужым натруджаныя кісці, Раскідвае грошы — як дрэвы лісце, І не баючыся — закон напэўна ачысціць, Адрапартуе: ведайце ўсе, гэты містэр бескарыслівы! Вось так, без лішніх слоў, а больш і не трэба, Ідзі і будзь здаровы, і забяры з сабой свой статак, Далей ад дзяцей, ад іх непадрыхтаванай свядомасці, Ад самых шчырых ідэй, не скажоных цемрай іншасказанняў. Не, ім не трэба заўчасных адказаў. Навошта накладаць на іх свабодны выбар вета? І той забаронай вынішчаючы ў іх таленты. Маўляў, у мяне не выйшла — дык заб'ю Атланта. Тым самым цэлай нацыі страляем у ногі. А нам што, не мы, ва ўсім вінаватыя Багі. Усё імклівае — як усход свяціла. Нішто не вечнае — у гэтым наша сіла. Мы тут на міг, адзін кароткі міг. Накіруй яго на святло, а не ў тупік.