Маўчанне

Багі вудачкі дасталі. Людзі селі ў бульдозеры. Рыбай не наталіць плоць, што кішыць у возеры. Кулі сталі папулярнейшыя. На небе навальніцы, лунаюць сцягі. Краіны-гангстэры з'едліва дораць ружы. Лаўкостэры вязуць сваіх дадому, а чужых кідаюць. Дзіцячых целаў жмені імі слізкі свет пасыпаюць. Каб не ўпасці тварам у бруд цяперашнім ліцадзеям, выядаюць вантробы ўмомант зверскія ідэі. Правакуючы свядомасць на збройны хаос: бі, гасі, каб на ракетны стрэл гадаў не засталося. Дрэва хапае ўсім на драўляныя скрыні. Дзіцячыя ранцы ўздоўж дарог як сшыткаў стосы. Кнопкі націскаюцца ў сэрцах горыччу страты, а рыдлёўкі працягваюць рэзаць у зямлі квадраты. Каб зрабіць паўзу — і дзяцей, і замазаць фрэскі. Людзі на бульдозерах, а багі мяняюць лёскі. Навошта маўчаць хвіліну? Можа, гукнуць гучна… Гэты Свет, што ляціць у сметніцу, Быццам шарык з паперы скамечаны. Буду міма праходзіць Дастану і краі разраўняю Трэба не маўчаць, а нешта казаць Нягледзячы на беспрадзел і цкаванне.