Таракан Аркаша (а также тараканы Даша, Паша и Саша)

Жыў сабе пустэльнікам таракан Аркаша. Шукаў ён уваход у летапісы Акашы. «Я філосаф ці хто?» — думаў таракаша, стомлены ад рознае ў галаве кашы. І прыйшла каханка да нашага Аркашы. Па вушы ўгруз ён у таракане Дашы. Даша не філосаф, і нават не Акаша, там часам так, што і не зварыш кашы. Даша больш зямная. Хочацца, каб гэтак гэтая зямнасць перайшла й да Аркашы. Зразумеў таракаша: калі ён арэ, паміж ім і Дашай адразу саладзейшая каша. І катлет з фаршу нарыхтуе Даша. Ды ўсё радзей пытае — дасі ці не дасі, а? Хутка надакучыла нашаму Аркашу… Фарш і нават каша, і вусы ў Дашы… Перастаў ён рабіць, што яна загадае. Так ужо абрыдла, што ўвесь час арэ. Кінуў усё Аркаша. І таракана Дашу. Тая дазволіла ўгрузнуць таракану Пашу. Стаўшы зноў пустэльнікам, зразумеў Аркаша, што ўсё часцей хоча бачыць таракана Сашу…

Żył sobie pustelnikiem karaluch Arkasza. Szukał wejścia do kronik Akaszy. „Filozof ze mnie czy nie?” — dumał karaluszek, zmęczyła go w głowie różnoraka kasza. I przyszła miłość do naszego Arkaszy. Po uszy utknął w karaluchu Daszy. Dasza nie filozof, nawet nie Akasza, czasem tam tak bywa, że nie ugotujesz kaszy. Dasza jest bardziej przyziemna. Chciałoby się, żeby też ta przyziemność przeszła na Arkaszę. Zrozumiał karaluszek, że kiedy haruje, między nim a Daszą słodsza jest kasza. I kotletów z mielonego narobi Dasza. Ale coraz rzadziej pyta — dasz czy nie dasz, a? Szybko się przejadło naszemu Arkaszy… Mielone, nawet kasza, i wąsy u Daszy… Przestał robić to, co ona mu wskaże. Tak mu zbrzydło, że wciąż tylko haruje. Rzucił wszystko Arkasza. I karalucha Daszę. Ta pozwoliła utknąć karaluchowi Paszy. Znów jako pustelnik zrozumiał Arkasza, że coraz częściej chce widzieć karalucha Saszę…

There once lived a hermit, the cockroach Arkasha. He kept seeking a way into the records of Akasha. “Am I a philosopher or what?” thought the little roach, worn out by all the mush of stuff inside his head. Then a sweetheart came along to our Arkasha. Up to his ears he got stuck in cockroach Dasha. Dasha's no philosopher, and no Akasha either, sometimes with her there's just no cooking any porridge. Dasha's more down-to-earth. He'd like that same down-to-earthness to rub off on Arkasha. The little roach got it: when he works his ass off, between him and Dasha the porridge gets sweeter. And Dasha fries up cutlets out of mince. But less and less she asks — so, you giving it or not, huh? Our Arkasha quickly got sick of it all… The mince, the porridge even, and the whiskers on Dasha… He stopped doing whatever she would point him to. So fed up he got with slaving all the time. Arkasha dropped it all. And cockroach Dasha too. She let cockroach Pasha get stuck in her instead. A hermit once again, Arkasha came to see that more and more he wants to see cockroach Sasha…