Миры

Навошта, крыўду затаіўшы на свет, Хаваемся ў палоне смутку. І, тонучы ў страху, болю, шкадаваннях, Надзею праціраем мы да дзірак. Тым самым душу ператвараючы ў сыр. Праводзім час, адведзены, у пакутах, Сябе губляючы ў дурных адносінах, Мы неразважлівасцю пэцкаем эфір. І людзі-ярлыкі — той бяздар, той кумір. А гэты згубіўся ў асалодах. Другі, захраснуўшы ў вечных прымірэннях — Звонку донар, а ўнутры вампір. Ва ўцехах шалеем, усяму віной тлушч. Жаданням патураць у забабонах. І вечна ў зайздрасці і крыўдах тануць — Ты непазбежна апускаешся ў надзір. Не забывай, бо ты тут камандзір! І гонар свой абараняй у бітвах, Не заплямі яго, хаваючыся ў збройнях. Хай не ў каморы, а ў парадным твой мундзір. У тумане войнаў не згубі арыенцір, І цела, што ў асколачных раненнях, Зберажы — яно ж спатрэбіцца, каб ратаваць Іншых. Ім патрэбны добры павадыр. Заўважце: павадыр, не канваір! Заблыталіся ўсюды азначэнні. Не дзіўна, што нашы развагі Вядуць дарогай у чужы манастыр. Для вечнага жыцця шукаем эліксір — Усё марна, праводзім жыццё ў ганеннях. Нам смерць не вораг, і ў замірэнні На свет другі мяняем гэты свет.

Po co, żywiąc urazę do świata, chowamy się w więzieniu smutku. I tonąc w strachu, bólu, żalu, przecieramy nadzieję aż do dziur. Tym samym zamieniając duszę w ser. Spędzamy czas przeznaczony na męki, gubiąc siebie w głupich związkach, brukamy eter swoim szaleństwem. I ludzie-etykietki — ten nieudacznik, tamten idol. A ten zagubił się w rozkoszach. Inny, ugrzązłszy w wiecznych pojednaniach — na zewnątrz dawca, w środku wampir. W uciesze szalejemy, winny temu jest tłuszcz. Poddawanie się pragnieniom w uprzedzeniach. I wiecznie tonąc w zazdrości i obelgach, nieuchronnie schodzisz na sam dół. Nie zapominaj, przecież tu jesteś dowódcą! I broń swojego honoru w bitwach, nie splam go, chowając się w zbrojowni. Niech twój mundur wisi nie w schowku, lecz na paradzie. We mgle wojen nie zgub azymutu, a ciało, poszarpane odłamkami, zachowaj — bo przyda się do ratowania innych. Potrzebują dobrego przewodnika. Zauważcie: przewodnika, nie konwojenta! Wszędzie pomieszały się definicje. Nie dziwota, że nasze rojenia prowadzą nas cudzą drogą do klasztoru. Szukamy eliksiru wiecznego życia — wszystko na próżno, spędzamy życie w pogoni. Śmierć nie jest nam wrogiem, i w ukojeniu zamieniamy ten świat na inny.

Why, nursing a grudge against the world, do we hide ourselves away in prisons of grief? Drowning in fear, in pain, in regret, we rub our hope thin, straight through to holes, turning the soul, in the process, into cheese. We spend our allotted time in torment, losing ourselves in foolish relationships, smearing the air with our own recklessness. And people become labels — this one's untalented, that one's an idol. This one's lost himself in pleasures. Another, stuck in endless reconciliations — a donor on the outside, a vampire within. We rage in indulgence, blaming it all on excess, giving in to desire out of our own prejudice. And forever drowning in envy and insult, you inevitably sink down to your lowest point. Don't forget — you're the commander here! Defend your honor in battle, don't stain it hiding in the armory. Let your uniform hang in the front hall, not the closet. In the fog of wars, don't lose your bearings, and this body of yours, torn by shrapnel — save it. It'll be needed to help save others. They need a kind guide. Notice: a guide, not a guard! Our definitions have gotten tangled all around. No wonder our own musings lead us, down a stranger's road, into someone else's monastery. We search for the elixir of eternal life — all for nothing, we spend our life in exile from ourselves. Death is not our enemy, and in peace we trade this world for another.