Бояться не буду…

І хай адзінота мяне есць паедам — Я болей баяцца не буду. Не буду цягнуць апрыкралы крыж Бяздумна, падобна вярблюду. Мару зразумець, што разам са злом Дабро ў раўнапраўным руху Сочыць, каб таварыша заднім чыслом Ніхто не лаяў з прыкрасці. Хацелася б верыць, што сотні бостваў Не глядзяць з ехіднай усмешкай На гэтых шалёных і грубых істот І іх не лічаць памылкай. Спадзяюся, калі-небудзь мне надакучыць Жадаць пастаяннага цуду. І хай адзінота мяне есць паедам — Я болей баяцца не буду.

I niech samotność zżera mnie żywcem — już nie będę się bał. Nie będę dźwigał znienawidzonego krzyża bezmyślnie, jak wielbłąd. Marzę, by pojąć, że obok zła dobro, idąc z nim równym krokiem, pilnuje, by nikt z wściekłością nie łajał towarzysza z perspektywy czasu. Chciałbym wierzyć, że setki bóstw nie patrzą ze złośliwym uśmiechem na te szalone i toporne istoty i nie uważają ich za pomyłkę. Mam nadzieję, że kiedyś się znudzę pragnieniem nieustannego cudu. I niech samotność zżera mnie żywcem — już nie będę się bał.

And let loneliness eat me alive — I won't be afraid anymore. I won't go on dragging this tiresome cross mindlessly, like some camel. I dream of understanding that alongside evil, good moves on equal terms, making sure that no one, after the fact, scolds a comrade in anger. I'd like to believe that a hundred gods aren't watching with a smug little smile at these mad and clumsy creatures, and don't count them as a mistake. I hope that someday I'll grow tired of wishing for a permanent miracle. And let loneliness eat me alive — I won't be afraid anymore.