Гений свободы

У полымя агню кінуты камяк. Скамечаны ў шар, былы лісток. Роўны, прыгожы, адным словам — чысты. На ім чалавек выкладаў свае думкі. Думка чыстая, як кропля расы. Словам няхітрым каробіць розумы. Мозг ламае любыя перашкоды. Сэрца спазнала горыч страты. Памяць хістаюць успаміны. Добрыя ці злыя ўчынкі. Радасці ўспомніў ён пражытых гадоў, Пачак любімых дастаў цыгарэт. Радасці, суму ёсць у яго прычыны. Хтосьці нарадзіўся, кагосьці зачынілі... З сотні людзей ён адзін — матылёк! У венах бурлівага жыцця паток. Любіў па дарогах хадзіць у нябёсы, Утаропіўшыся ў яркія сябра вочы. Любіў пачытаць ён начною парой, Сам-насам з самім жа сабой. Любіў пад дажджом пабегаць па лужынах. Спяваць ён любіў, хоць ніхто і не слухаў. Вучыць ён сябе нікому не даваў. А судзі хто? Голас думкі гучаў. Воля яму не давала спакою. Адрэналін мацнейшы за алкаголь. Не стаўце здароваму сэнсу канонаў. Свой у яго ў галаве звод законаў. Не трэба ні раю яму, ні экзотык! Не замяніць гэтым жыцця наркотык. Не змяніць чалавека прыроды! Ён матылёк — чортаў геній свабоды!

W płomień ognia rzucona kula. Zmięty w kłębek, dawny arkusz. Równy, ładny, jednym słowem czysty. Na nim człowiek wykładał swoje myśli. Myśl czysta jak kropla rosy. Prostym słowem wstrząsa umysłami. Mózg łamie każdą przeszkodę. Serce poznało gorycz straty. Wspomnienia poruszają pamięć. Dobre to czy złe uczynki. Przypomniał sobie radości przeżytych lat, wyjął paczkę ulubionych papierosów. Jego radości, smutki mają swoje przyczyny. Ktoś się urodził, kogoś zamknięto... Z setki ludzi on jeden — ćma! W żyłach kipiący strumień życia. Lubił chadzać drogami ku niebu, wpatrując się w jasne oczy przyjaciela. Lubił czytać porą nocną, sam na sam ze sobą. Lubił biegać po kałużach w deszczu. Lubił śpiewać, choć nikt nie słuchał. Nikomu nie pozwalał się uczyć. A kto tu sędzia? Brzmiał głos myśli. Wola nie dawała mu spokoju. Adrenalina silniejsza niż alkohol. Nie stawiajcie zdrowemu rozsądkowi kanonów. Ma własny zbiór praw w głowie. Nie potrzeba mu ani raju, ani egzotyki! Nie zastąpi tym narkotyku życia. Nie da się zmienić natury człowieka! On jest ćmą — cholernym geniuszem wolności!

A crumpled ball thrown into the flame — once a sheet of paper, smooth, clean, good to look at. On it, a man had laid out his thoughts. A thought as pure as a drop of dew, plain words that jar the mind. The brain breaks through any barrier. The heart has learned the bitterness of loss. Memory sways with recollection — good deeds or bad ones, it doesn't matter. He remembered the joys of years already lived, pulled out a pack of his favorite cigarettes. His joys, his sorrows, all have their reasons. Someone was born, someone got locked away… Out of a hundred people, he's the one — a moth! A torrent of restless life pounding through his veins. He loved walking roads that climbed toward the sky, staring into a friend's bright eyes. He loved to read deep in the night, alone with himself. He loved running through puddles in the rain. He loved to sing, even with no one listening. He never let anyone teach him a thing. And who's the judge here, anyway? The voice of his own mind spoke loudest. His will gave him no peace. Adrenaline, stronger than alcohol. Don't try to cage plain sense with rules — he's got his own code of laws inside his head. He needs no paradise, no exotic escape. No drug can replace a life like this. You cannot change a man's true nature! He's a moth — the goddamn genius of freedom!