Вершы з табурэткі · Раней
Светы
Навошта, крыўду затаіўшы на свет,
Хаваемся ў палоне смутку.
І, тонучы ў страху, болю, шкадаваннях,
Надзею праціраем мы да дзірак.
Тым самым душу ператвараючы ў сыр.
Праводзім час, адведзены, у пакутах,
Сябе губляючы ў дурных адносінах,
Мы неразважлівасцю пэцкаем эфір.
І людзі-ярлыкі — той бяздар, той кумір.
А гэты згубіўся ў асалодах.
Другі, захраснуўшы ў вечных прымірэннях —
Звонку донар, а ўнутры вампір.
Ва ўцехах шалеем, усяму віной тлушч.
Жаданням патураць у забабонах.
І вечна ў зайздрасці і крыўдах тануць —
Ты непазбежна апускаешся ў надзір.
Не забывай, бо ты тут камандзір!
І гонар свой абараняй у бітвах,
Не заплямі яго, хаваючыся ў збройнях.
Хай не ў каморы, а ў парадным твой мундзір.
У тумане войнаў не згубі арыенцір,
І цела, што ў асколачных раненнях,
Зберажы — яно ж спатрэбіцца, каб ратаваць
Іншых. Ім патрэбны добры павадыр.
Заўважце: павадыр, не канваір!
Заблыталіся ўсюды азначэнні.
Не дзіўна, што нашы развагі
Вядуць дарогай у чужы манастыр.
Для вечнага жыцця шукаем эліксір —
Усё марна, праводзім жыццё ў ганеннях.
Нам смерць не вораг, і ў замірэнні
На свет другі мяняем гэты свет.
Арыгінал · RU
Миры
Зачем обиду затаив на мир,
Скрываемся в печали заточениях.
И утопая в страхе, боли, сожалениях,
Надежду протираем мы до дыр.
Тем самым душу превращая в сыр.
Проводим время, отведённое в мучениях,
Себя теряя в глупых отношеньях,
Мы безрассудством пачкаем эфир.
И люди-ярлыки — тот бездарь, тот кумир.
А этот потерялся в наслаждениях.
Другой, увязнув в вечных примирениях —
Снаружи донор, но внутри вампир.
В утехе бесимся, всему виною жир.
Желаньям потакать в предубеждениях.
И вечно в зависти тонуть и оскорблениях
Ты неизбежно опускаешься в надир.
Не забывай, ведь ты здесь командир!
И честь свою отстаивай в сраженьях,
Не запятнай её, скрываясь в оружейных.
Пусть не в чулане, а в парадном твой мундир.
В тумане войн не потеряй ориентир,
И тело, что в осколочных ранениях,
Прибереги — оно ведь пригодится для спасенья
Других. Им нужен добрый поводырь.
Заметьте: поводырь, не конвоир!
Запутались кругом определения.
Не удивительно, что наши измышления
В чужой ведут дорогой монастырь.
Для вечной жизни ищем эликсир —
Всё попусту, проводим жизнь в гонениях.
Нам смерть не враг, и в умиротворении
На мир другой меняем этот мир.