Мир идей

Ну, здароў, мой матэрыяльны! Ведаеш — забірай хоць усю. Пустую трапатню, мітусню, сафізму вечнае банальнае пустаслоўе. Хай квяцісты, пакрыты воскам… Але, … няма ні цалі глыбіні. Ён плоскі. Ды ты і сам усё ведаеш лепш за ўсіх! Нельга ў адзін рад ставіць паспяховасць і поспех. Гэтак жа карысць не кінецца па дабаўку. Хай плаціць той, хто павышае стаўку. У тваім важныя паняцці: тугаплаўкі, добрае крэсла, ці, на крайні выпадак, лаўка, каб пастрыжаная і не ў недакурках траўка, і каб бензін за так давалі на запраўках. Але што па сутнасці ты хочаш ад іх? Кахання? Даверу? Ну, браце, ты ж псіх… Ты кажаш, аддай трохі ўлады… Але, мой рэальны, я толькі плод іх запалу, кактэйлю пажадлівасці і «праведнага» побыту, Вякоў без граматы, і пасля зноў забытая тая мудрасць, што дадзена нямногім… Ты памятаеш, як упершыню сустрэліся на дарозе? Не ён з адным з нас, а мы з табой… Ён ішоў адзін, і быццам бы дадому. Хоць мы абодва ведалі: ён і ёсць тая хатка. Ты ўспомні, як прыемна было, братка! Душа, як цёплая мяккая коўдра, і кава… А ён усё ішоў, і, здаецца, нават пофіг яму на ўсе словы, на шумы з карчмы… Ён дакладна ведаў і ўсміхаўся — у ім сышліся два светы…

No to cześć, mój materialny! Wiesz co — bierz choćby całą. Puste gadanie, krzątaninę, sofistyki wieczny banalny bełkot. Niech będzie kwiecisty, pokryty woskiem… Ale, … nie ma ani cala głębi. Jest płaski. Zresztą sam wiesz wszystko najlepiej! Nie stawia się w jednym rzędzie sukcesu i bycia człowiekiem sukcesu. Tak jak pożytek nie pożre dokładki. Niech płaci ten, kto podbija stawkę. W twoim ważne są pojęcia: trudnotopliwy, dobre krzesło, a w ostateczności ławka, żeby przystrzyżona i bez petów trawka, i żeby benzynę za darmo dawali na stacjach. Ale czego w gruncie rzeczy chcesz od nich? Miłości? Zaufania? No braciszku, toś ty świr… Mówisz, oddaj trochę władzy… Ale, mój realny, jestem tylko owocem ich namiętności, koktajlu żądzy i „prawego” bytu, Wieków bez piśmienności, a potem znów zapomniana ta mądrość, darowana nielicznym… Pamiętasz, jak pierwszy raz spotkaliśmy się na drodze? Nie on z jednym z nas, tylko my dwaj… On szedł sam, i niby do domu. Choć obaj wiedzieliśmy, że to on jest tą chatką. Przypomnij sobie, jak było przyjemnie, bracie! Dusza jak ciepły, miękki koc, i kawa… A on wciąż szedł, i chyba nawet miał gdzieś wszystkie słowa, hałasy z karczmy… Wiedział na pewno i się uśmiechał — zbiegły się w nim dwa światy…

Well, hello there, my material one! You know — take all of it, if you like. The empty yapping, the fuss and bustle, sophistry's eternal, banal blather. It may be ornate, coated in wax… But, … there's not an inch of depth. It's flat. Well, you know it all better than anyone! You can't put success and successfulness in one row. Just as what's useful won't go reaching for seconds. Let him pay who raises the stakes. In yours the notions that matter are: heat-resistant, a good chair, or at a pinch a bench, the grass trimmed and free of fag ends, and petrol handed out for free at the pumps. But what, in essence, do you want from them? Love? Trust? Come on, brother, you're nuts… You say, give up a little power… But, my real one, I'm just the fruit of their passion, a cocktail of lust and "righteous" living, Of centuries unlettered, and then once more forgotten the wisdom granted only to the few… Do you remember how we first met on the road? Not him with one of us, but you and me… He was walking alone, and sort of homeward. Though we both knew that he himself was that little hut. Just remember how good it felt, bro! The soul like a warm, soft blanket, and coffee… And he kept on walking, and seemed not to give a damn about all the words, about the noise from the tavern… He knew for sure and smiled — in him two worlds had met…