Свет космасу

Яго веды пра знешні свет такія нікчэмныя, але гэта не замінае верыць, што ўсё магчыма. Амаль невядомыя межы чорнай бездані. Глядзіць моўчкі, чакае, калі нам стане цесна У пясочніцы і лужыне каля трохпад'езднай панэлькі. Сярод зорных скопішчаў імчымся вельмі жвава. Але не адны, а з маўклівай срэбнай сяброўкай. То як каса, то як блін, то неяк паўкругам. Бывае, выйдзе ўночы як крывава-чырвонае вока. А то і Сонца схавае ад нас за халоднай спінай. І так, пылінкамі, круцячыся, як ваўчок, Імкнёмся пазбегнуць сустрэчы з іншым пылам. Мы быццам злоўленыя з суседзямі ў нябачны сачок, І хтосьці моўчкі чакае, пакуль стомімся і здадзімся ад бяссілля. Сусвету ўдых — даўжынёй у сотні мільёнаў гадоў. Праз яшчэ мільён, магчыма, хтосьці ўбачыць след, Пакінуты ў бяздоннай цемры ззяючай парай, Пакуль не пацалуюцца ўночы, абдаўшы суседзяў магутнай парай. І кілабайты памяці пра вас, мае планетныя браты, Адправяцца блукаць у касмічных прасторах не спяшаючыся. І блудныя сыны, вярнуўшыся да бацькі ў абдымкі, Навыперадкі раскажуць, якая была пылінка харошая.