Мечта на окне

Мая мара сарамлівая, і ўсё ж такі выходзіць на людзі, не раз зламаўшы каблук. Яе, як і гаспадара, нібы нешта грызе, і чутны апоўначы у батарэю стук. Сусед агідны: жалюзі — шчыльней, зачынена намёртва, нібы ў бункеры, дзверы. Яна ля люстэрка, прыбраўшыся модней, сабе мармыча: — Вер, сяброўка, вер. У нас атрымаецца… Нацягвай калготы! Падфарбуем вусны чырвонай, як кроў. Мы ведаем, хто мы! Ён не ведае, хто ты, але, як і мы з табой, марыць зноў і зноў адчыніць… хоць фортку, хоць палову аканіц. Не для сябе — для святла, што звонку. Няхай нават часам у яе ляцяць камяні… І хай мара іх лоўчыць на акне!

Moje marzenie jest nieśmiałe, a jednak wychodzi do ludzi, złamawszy obcas nie raz. Tak samo jak właściciela, coś je gryzie od środka, i słychać o północy w kaloryfer stuk, raz po raz. Sąsiad wstrętny: żaluzje — szczelniej, zamknięte na głucho, jak do bunkra, drzwi. Przed lustrem, wystrojone modniej, mruczy pod nosem: — Wierz, dziewczyno, wierz. Uda nam się… Wciągaj rajstopy! Pomalujemy usta na czerwono, jak krew. Wiemy, kim jesteśmy! On nie wie, kim ty jesteś, ale tak jak my z tobą marzy wciąż, znów i znów, otworzyć… choć fortkę, choć połowę okiennic. Nie dla siebie — dla światła z zewnątrz. Niech nawet czasem wlatują w nie kamienie… I niech marzenie łapie je na oknie!

My dream is bashful, and yet it walks out among people, snapping a heel now and then. Like its owner, there's something eating at it, and you can hear the midnight knock on the radiator, again. The neighbor's foul: blinds pulled tight, door locked for good like a bunker's, no reprieve. She's at the mirror, dolled up, hip and bright, muttering to herself: — Believe, girl, believe. We'll pull it off… Pull on those tights! We'll paint our lips red as blood. We know who we are! He doesn't know who you are, but like you and me he dreams, over and over, of opening… at least a vent pane, at least half the shutters. Not for himself — for the light from outside. Even if sometimes stones fly in at her… And let the dream catch them at the window!