Мае мовы
← Усе вершы

Вершы з табурэткі · 2026

Мара на акне

Мая мара сарамлівая, і ўсё ж такі выходзіць на людзі, не раз зламаўшы каблук. Яе, як і гаспадара, нібы нешта грызе, і чутны апоўначы у батарэю стук. Сусед агідны: жалюзі — шчыльней, зачынена намёртва, нібы ў бункеры, дзверы. Яна ля люстэрка, прыбраўшыся модней, сабе мармыча: — Вер, сяброўка, вер. У нас атрымаецца… Нацягвай калготы! Падфарбуем вусны чырвонай, як кроў. Мы ведаем, хто мы! Ён не ведае, хто ты, але, як і мы з табой, марыць зноў і зноў адчыніць… хоць фортку, хоць палову аканіц. Не для сябе — для святла, што звонку. Няхай нават часам у яе ляцяць камяні… І хай мара іх лоўчыць на акне!
Чарнавы пераклад, аўтар яго яшчэ правіць · напісана па-руску