Вершы з табурэткі · 2026
Мара на акне
Мая мара сарамлівая,
і ўсё ж такі
выходзіць на людзі,
не раз зламаўшы каблук.
Яе, як і гаспадара,
нібы нешта грызе,
і чутны апоўначы
у батарэю стук.
Сусед агідны:
жалюзі — шчыльней,
зачынена намёртва,
нібы ў бункеры, дзверы.
Яна ля люстэрка,
прыбраўшыся модней,
сабе мармыча:
— Вер, сяброўка, вер.
У нас атрымаецца…
Нацягвай калготы!
Падфарбуем вусны
чырвонай, як кроў.
Мы ведаем, хто мы!
Ён не ведае, хто ты,
але, як і мы з табой,
марыць зноў і зноў
адчыніць… хоць фортку,
хоць палову аканіц.
Не для сябе —
для святла, што звонку.
Няхай нават часам
у яе ляцяць камяні…
І хай мара іх
лоўчыць на акне!
Арыгінал · RU
Мечта на окне
Моя мечта застенчива,
и всё же
выходит на люди,
не раз сломав каблук.
Её, как и хозяина,
как будто нечто гложет,
и слышен полуночный
в батарею стук.
Сосед противен:
жалюзи — плотнее,
закрыта намертво,
как будто в бункер, дверь.
Она у зеркала,
убравшись помоднее,
себе бормочет:
— Верь, подруга, верь.
У нас получится…
Натягивай колготы!
Подкрасим губки
алым, словно кровь.
Мы знаем, кто мы!
Он не знает, кто ты,
но, как и мы с тобой,
мечтает вновь и вновь
открыть… хоть форточку,
хоть половину ставней.
Не для себя —
для света, что извне.
Пусть даже иногда
в неё влетают камни…
И пусть мечта их
ловит на окне!