Люди они же не книжки

Людзі ж яны не кніжкі, Не плюшавыя, і не мішкі. Ім смачна паесці кашкі, Набіць, так бы мовіць, кішкі. Іх так не прачытаеш, залпам. Хаваюць пад цвёрдзенькім скальпам Розныя там думкі-думачкі Пра гузы, набітыя жыццём. Любяць дзяліцца па групах. Баяцца раптам зрабіцца трупам. Таўкуцца, як нехта ўзяў рупар І чэша там нешта па-дурному. Бывае, што з выгляду — баран. А чытаць пачынаеш — раман! Шкада, не часта наводзіцца рэзкасць, Але такія надоўга і рэдкасць. Тут і там наша цела будзе Асуджаць, што іншыя ўсіх судзяць, Гаманіць пра прастуду і пра блуд. Карацей, людзі — такія людзі.

Ludzie to przecież nie książki, Nie pluszowe i nie misie. Lubią smacznie zjeść kaszki, Napchać, że tak powiem, kiszki. Nie przeczytasz ich tak, jednym haustem. Skrywają pod twardawym skalpem Różne tam takie myślątka O guzach nabitych przez życie. Lubią się dzielić na grupy. Boją się nagle stać się trupem. Tłoczą się, gdy ktoś weźmie megafon I nawija coś tam po głupiemu. Bywa, że z wyglądu — baran. A zaczniesz czytać — powieść! Szkoda, że rzadko łapie się ostrość, Ale tacy to na długo i rzadkość. Tu i tam nasze ciało będzie Potępiać, że inni wszystkich sądzą, Gadać o przeziębieniu i rozpuście. Ogólnie ludzie to tacy ludzie.

People aren't books, you know, Not plush, and not teddy bears. They like a tasty bit of porridge, To stuff their guts, so to speak. You can't read them like that, in one gulp. Under a hard little scalp they hide All sorts of little thoughts About the bumps life knocked into them. They love to split up into groups. They're scared of suddenly turning into a corpse. They crowd round when someone grabs a megaphone And rattles off something in stupid-speak. Sometimes, by the looks of it — a ram. But start reading — a whole novel! Shame the focus rarely gets sharp, But that kind lasts long, and they're rare. Here and there our body will Condemn that others judge everyone, Talk about colds and lechery. All in all, people are such people.