Людзі ж яны не кніжкі

Людзі ж яны не кніжкі, Не плюшавыя, і не мішкі. Ім смачна паесці кашкі, Набіць, так бы мовіць, кішкі. Іх так не прачытаеш, залпам. Хаваюць пад цвёрдзенькім скальпам Розныя там думкі-думачкі Пра гузы, набітыя жыццём. Любяць дзяліцца па групах. Баяцца раптам зрабіцца трупам. Таўкуцца, як нехта ўзяў рупар І чэша там нешта па-дурному. Бывае, што з выгляду — баран. А чытаць пачынаеш — раман! Шкада, не часта наводзіцца рэзкасць, Але такія надоўга і рэдкасць. Тут і там наша цела будзе Асуджаць, што іншыя ўсіх судзяць, Гаманіць пра прастуду і пра блуд. Карацей, людзі — такія людзі.