Люблю тебя

Кахаю цябе. Спадзяюся, проста так. Спадзяюся, ты калісьці вось гэтак жа. Ацэніш, прымеш мой у грудзіне гаджэт. Што перад табой не дробязны прастак. Не паўрубля. А нехта несумненна важны… Душой, як ватай, прамакне твой позірк, крыху вільготны… З размытай і месцамі незразумелай роляй, Гатовы дзень і ноч і ..вечнасць — маленькай моллю Жэрці ў шафе смярдзючыя касцюмы. І рабаваць думкі, што раскіданы па трыме Маёй перліны, з бялявай, пяшчотнай скурай. Да дрыжыкаў у целе, тузануць лейцы і ў завеі Бегчы, як воўк, без стомы. Да краю. Каб закапаць у снягі твае нягоды, дарагая… Каб рэальнасць, раніцу сустрэўшы на балконе, З асалодай і любоўю ў ранішнім флаконе Цябе апырскала, удыхнуўшы глыток свабоды. І, не знайшоўшы ні злосці, ні адзінай нягоды, Напоўніла засекі энергіяй палёў, Як быццам мёд — ці чароўны клей, Каб склеіўся ўзор з мараў і страсці. І выпаў туз такі, як трэба, масці І, як абярэг, з табой да самага канца. А калі што не так — то не карай ганца, Сябе, любімую, сварыць не здумай, годзе. Прыслухайся, як шэпчуць знізу хвалі. Ты распазнаеш у іх шэпт свету ясна: «Родная, ты да бясконцасці прыгожая.»

Kocham cię. Mam nadzieję, że tak po prostu. Mam nadzieję, że kiedyś ty też tak samo. Docenisz, przyjmiesz ten gadżet w mojej piersi. Że nie stoi przed tobą małostkowy prostak. Nie pół grosza. A ktoś bez wątpienia ważny… Duszą jak watą osuszy twój wzrok, trochę wilgotny… Z rozmytą i miejscami niezrozumiałą rolą, Gotów dzień i noc i ..wieczność — małym molem Zżerać w szafie cuchnące garnitury. I grabić myśli, rozrzucone po ładowni Mojej perełki o bieluchnej, delikatnej skórze. Aż do drżenia w ciele, szarpnąć lejce i w zamieci Biec jak wilk, bez wytchnienia. Do krawędzi. Żeby zakopać w śniegach twoje troski, kochana… Żeby rzeczywistość, spotkawszy ranek na balkonie, Z rozkoszą i miłością w porannym flakonie Spryskała cię, wdychając łyk wolności. I nie znalazłszy ani złości, ani jednej troski, Napełniła spichlerze energią pól, Jak miód — albo czarodziejski klej, By skleił się wzór z marzeń i namiętności. I wypadł as w takim kolorze, jak trzeba, I niczym amulet z tobą aż do samego końca. A jeśli coś nie tak — to nie karz posłańca, Siebie, kochaną, nie waż się ganić, dosyć. Posłuchaj, jak szepczą w dole fale. Usłyszysz w nich wyraźnie szept świata: „Kochana, jesteś piękna aż po nieskończoność.”

I love you. Hopefully, just because. I hope that someday you'll love me this way, Appreciate and take the gadget in my chest, And see I'm not some petty simpleton. Not half a dime. But someone who truly matters… Who'll dab your slightly misty gaze with a soul like cotton… In a blurry and, in places, unclear role, Ready by day and night and ..forever — as a tiny moth To gobble stinking suits inside the closet. And loot the thoughts that lie scattered in the hold Of my pearl with pale and tender skin. Till my body shakes, to tug the reins and through the blizzards Run, like a wolf, tireless. To the edge. To bury in the snow your troubles, darling… So that reality, greeting the morning on the balcony, With bliss and love from a morning flacon Will spray you, having breathed a gulp of freedom. And finding neither spite nor any single trouble, Will fill the granaries with the energy of fields, Like honey — or a magic glue To make the pattern of dreams and passion stick. And an ace of just the right suit would turn up And like a charm stay with you to the very end. And if something's wrong — don't shoot the messenger, Don't you dare scold your beloved self, enough. Listen to the waves whispering below. You'll clearly hear the whisper of the world in them: "My darling, you're beautiful beyond infinity."