Стану жить

Стану жыць, бо дагэтуль было неяк не вельмі. Столькі было ўсяго, што загаіцца не паспела зусім. Пачуцці — пластырам, псіхіка змотана скотчам. Нібы Валан-дэ-Морт з душою, расшчэпленай на сем. Нікога не забіў, ну прынамсі рукамі. І не аддаў анафеме, адданасць шаную заўжды. Гарадзіў частакол, каб менш бываць з дурнямі. Але не ўсякую лухту, каб выманьваць шчырае «так». Выбіраў аўтастрады, што абяцалі шмат грошай. Разам з кучай такіх жа з хуткасцю метра за дзень Памятаю, большы быў толк пасля некалькіх партый у прысценак. Выбраў вузкія сцежкі для пошуку светлых ідэй. Верным быў. Верны ёсць. Верным буду. Але не толькі жонцы, а традыцыям даўніх часоў. Не раздам усё дабро беднякам. Я не сын Робін Гуда. Але дабром дапамагу ў гонар уладальніка вялікіх імёнаў. Я як Ён. Але ствараю ў галаве і ў пасцелі. Ён ува мне быў заўжды. Я нядаўна пачуў Яго. Аказалася, Ён ёсць у мільярдах такіх жа вырабаў. Падзелены на ўсіх папалам, не забыўшы нікога. Стану жыць, бо дагэтуль было неяк не вельмі. Было шмат усяго, добра, што дасюль жывы. Буду дзякаваць. Час, адмераны мне, кароткі. Пакуль той, хто ўнутры, мне не скажа — пара нам дадому.

Zacznę żyć, bo dotąd to było jakoś tak sobie. Tyle było wszystkiego, co nie zdążyło się zagoić. Uczucia na plastrach, psychika sklejona taśmą. Jak Voldemort z duszą rozszczepioną na siedem. Nikogo nie zabiłem, a przynajmniej nie rękami. I nikogo nie oddałem klątwie, oddanie zawsze w cenie. Plotłem płot, żeby rzadziej bywać z durniami. Lecz nie plotłem byle bzdur, by wywabić szczere „tak”. Wybierałem autostrady, co wróżyły mnóstwo pieniędzy. Razem z kupą takich samych, z prędkością metra na dzień Pamiętam, więcej było pożytku z paru partii w monety o ścianę. Wybrałem wąskie ścieżki, by szukać jasnych idei. Wierny byłem. Wierny jestem. Wierny będę. Lecz nie tylko żonie, a tradycjom dawnych czasów. Nie rozdam całego dobra biednym. Nie jestem synem Robin Hooda. Lecz dobrem pomogę na cześć właściciela wielkich imion. Jestem jak On. Lecz tworzę w głowie i w łóżku. On był we mnie zawsze. Niedawno Go usłyszałem. Okazało się, że jest w miliardach takich samych wyrobów. Podzielony na wszystkich po równo, nikogo nie pominąwszy. Zacznę żyć, bo dotąd to było jakoś tak sobie. Było wiele wszystkiego, dobrze, że do dziś żyję. Będę dziękować. Czas mi odmierzony jest krótki. Póki Ten, kto w środku, nie powie mi — czas nam do domu.

I'll start living — so far it's been kind of meh. So much went down that never had time to heal. Feelings on band-aids, my psyche held together with duct tape. Like Voldemort with a soul split into seven. I haven't killed anyone — at least not with my hands. Never cursed or betrayed; loyalty's always held dear. I put up a fence to spend less time among fools, But never put up with nonsense to coax out an honest yes. I chose the highways that promised plenty of money. Along with a heap of the same, at the speed of a meter a day I remember more good came from a few rounds of pitching coins at a wall. I chose the narrow paths to search for bright ideas. Faithful I was. Faithful I am. Faithful I'll be. But not just to my wife — to the traditions of ancient times. I won't give all my goods to the poor. I'm not Robin Hood's son. But I'll help with good in honor of the One of the great names. I'm like Him. But I create in my head and in bed. He's always been in me. I only recently heard Him. Turns out He's in billions of products just like me. Split among everyone equally, forgetting no one. I'll start living — so far it's been kind of meh. There was so much — good thing I'm still alive. I'll give thanks. The hour allotted me is short. Until the One inside tells me — time for us to go home.