Кахаю цябе

Кахаю цябе. Спадзяюся, проста так. Спадзяюся, ты калісьці вось гэтак жа. Ацэніш, прымеш мой у грудзіне гаджэт. Што перад табой не дробязны прастак. Не паўрубля. А нехта несумненна важны… Душой, як ватай, прамакне твой позірк, крыху вільготны… З размытай і месцамі незразумелай роляй, Гатовы дзень і ноч і ..вечнасць — маленькай моллю Жэрці ў шафе смярдзючыя касцюмы. І рабаваць думкі, што раскіданы па трыме Маёй перліны, з бялявай, пяшчотнай скурай. Да дрыжыкаў у целе, тузануць лейцы і ў завеі Бегчы, як воўк, без стомы. Да краю. Каб закапаць у снягі твае нягоды, дарагая… Каб рэальнасць, раніцу сустрэўшы на балконе, З асалодай і любоўю ў ранішнім флаконе Цябе апырскала, удыхнуўшы глыток свабоды. І, не знайшоўшы ні злосці, ні адзінай нягоды, Напоўніла засекі энергіяй палёў, Як быццам мёд — ці чароўны клей, Каб склеіўся ўзор з мараў і страсці. І выпаў туз такі, як трэба, масці І, як абярэг, з табой да самага канца. А калі што не так — то не карай ганца, Сябе, любімую, сварыць не здумай, годзе. Прыслухайся, як шэпчуць знізу хвалі. Ты распазнаеш у іх шэпт свету ясна: «Родная, ты да бясконцасці прыгожая.»