Kocham cię

Kocham cię. Mam nadzieję, że tak po prostu. Mam nadzieję, że kiedyś ty też tak samo. Docenisz, przyjmiesz ten gadżet w mojej piersi. Że nie stoi przed tobą małostkowy prostak. Nie pół grosza. A ktoś bez wątpienia ważny… Duszą jak watą osuszy twój wzrok, trochę wilgotny… Z rozmytą i miejscami niezrozumiałą rolą, Gotów dzień i noc i ..wieczność — małym molem Zżerać w szafie cuchnące garnitury. I grabić myśli, rozrzucone po ładowni Mojej perełki o bieluchnej, delikatnej skórze. Aż do drżenia w ciele, szarpnąć lejce i w zamieci Biec jak wilk, bez wytchnienia. Do krawędzi. Żeby zakopać w śniegach twoje troski, kochana… Żeby rzeczywistość, spotkawszy ranek na balkonie, Z rozkoszą i miłością w porannym flakonie Spryskała cię, wdychając łyk wolności. I nie znalazłszy ani złości, ani jednej troski, Napełniła spichlerze energią pól, Jak miód — albo czarodziejski klej, By skleił się wzór z marzeń i namiętności. I wypadł as w takim kolorze, jak trzeba, I niczym amulet z tobą aż do samego końca. A jeśli coś nie tak — to nie karz posłańca, Siebie, kochaną, nie waż się ganić, dosyć. Posłuchaj, jak szepczą w dole fale. Usłyszysz w nich wyraźnie szept świata: „Kochana, jesteś piękna aż po nieskończoność.”