Как трудно нам рождаться человеком

Як цяжка нам нараджацца чалавекам, з'яўляючыся ў свет у пакутах і крыках. Хто на крыху, а хтосьці і да веку... каб зноў паўстаць перад божым лікам. Як балюча чалавекам станавіцца, сябе спазнаўшы, адкрыцца ўсяму свету. Запомніць подлай хлусні і праўды твары, не прамяняць на меч крывавы ліру. Быць смелым чалавекам вельмі важна, шлях у дзікіх джунглях жыцця прасякаючы, не азвярэць, не стаць тыграм папяровым. Мяняцца, але сабе не здраджваючы. І нарэшце, што можа быць важней — знайсці такіх, што на цябе падобныя. Без іх усё гэта сэнсу не мае, без Чалавека… Чалавек не можа. Мы ў іх сэрцах сваю пазнаем цану — у вачах любімых адлюструецца ясна. Як пражывае ролю герой на сцэне: жахлівае ў іх бачыцца цудоўным. І калі ўсвядоміў: «З мяне даволі», — змагайся, пакуль не ляжаш у дамавіну. Так, заставацца Чалавекам балюча. Удвая балючэй, калі ён — сапраўдны.

Jak trudno nam się rodzić człowiekiem, przychodząc na świat w cierpieniu i krzyku. Ktoś na chwilę, a ktoś aż po wiek... by znów stanąć przed bożym obliczem. Jak boli stawanie się człowiekiem, poznawszy siebie, otworzyć się na cały świat. Zapamiętać twarze podłego kłamstwa i prawdy, nie zamienić liry na krwawy miecz. Być odważnym człowiekiem — to bardzo ważne, gdy torujesz drogę przez dziką dżunglę życia, nie zezwierzęcieć, nie stać się papierowym tygrysem. Zmieniać się, ale nie zdradzać siebie. I wreszcie, co może być ważniejsze — znaleźć takich, co są do ciebie podobni. Bez nich to wszystko nie ma sensu, bez Człowieka… Człowiek nie może. W ich sercach poznamy swoją cenę — w oczach ukochanych odbije się jasno. Jak bohater na scenie przeżywa rolę: to, co straszne, wydaje się w nich piękne. A jeśli zrozumiałeś: „Mam już dość” — walcz, dopóki nie wyciągniesz kopyt. Tak, pozostać Człowiekiem boli. Podwójnie boli, gdy jest — prawdziwy.

How hard it is for us to be born human, arriving in the world in pain and screaming. Some for a little while, and some for ages... to stand once more before the face of God. How painful it is to become human, to know yourself and open to the whole world. To remember the faces of vile lies and of truth, not to trade the lyre for a bloody sword. To be a brave human matters greatly, hacking a path through life's wild jungle, not to turn beast, not to become a paper tiger. To change, but not betray yourself. And finally, what could matter more — to find the ones who are like you. Without them none of this makes sense, without a Human… a Human can't go on. In their hearts we'll learn what we are worth — in loving eyes it will be clearly mirrored. Like a hero living out a role on stage: the dreadful in them looks beautiful. And if you've realized: “I've had enough,” — fight on until you kick the bucket. Yes, staying Human hurts. It hurts twice as much when it's the real thing.