Як цяжка нам нараджацца чалавекам

Як цяжка нам нараджацца чалавекам, з'яўляючыся ў свет у пакутах і крыках. Хто на крыху, а хтосьці і да веку... каб зноў паўстаць перад божым лікам. Як балюча чалавекам станавіцца, сябе спазнаўшы, адкрыцца ўсяму свету. Запомніць подлай хлусні і праўды твары, не прамяняць на меч крывавы ліру. Быць смелым чалавекам вельмі важна, шлях у дзікіх джунглях жыцця прасякаючы, не азвярэць, не стаць тыграм папяровым. Мяняцца, але сабе не здраджваючы. І нарэшце, што можа быць важней — знайсці такіх, што на цябе падобныя. Без іх усё гэта сэнсу не мае, без Чалавека… Чалавек не можа. Мы ў іх сэрцах сваю пазнаем цану — у вачах любімых адлюструецца ясна. Як пражывае ролю герой на сцэне: жахлівае ў іх бачыцца цудоўным. І калі ўсвядоміў: «З мяне даволі», — змагайся, пакуль не ляжаш у дамавіну. Так, заставацца Чалавекам балюча. Удвая балючэй, калі ён — сапраўдны.