Как оказалось, мы с тобою не знакомы

Як аказалася, мы з табой не знаёмыя. Хоць ты і вызваліў аднойчы з нябеснай комы Душу маю. Яна чакала пакорна, Пакуль пасля працы цяжкай і прыбіральні, І ўсё ж, нягледзячы на ўсю стомленасць у целе, Пакінеш семя ў глебе, не разбрызгаўшы па пасцелі… На той момант у сям'і гадавалі дрэўца, І працягвала біцца раз задуманае сэрца, Значна даўжэй, чым некалькі секунд… Ды злітаваўся Гасподзь, ушчапіўшы на час шунт — Мышца, уключыўшыся, працягвала скарачацца.. Каб праз тры гады трымаць малога брацка.. Праз пятнаццаць гадоў, паводле сведкі, Выпадкова даведаўся — магла б быць сястрычка… Быў моцны таксікоз. І страшна было маме. Сястрычка, ты прабач за тое, што ты не з намі. Працяла думка — тата, ты ведаў? Маўчанне — золата… о Госпадзе Ісусе… Ты альбо ведаў і з гэтым жыццё працёпаў. Ну альбо не — і ты цяпер закапаны… Учора цябе не стала.. стала сумна. Не ліслю, не хлушу, хоць замінаюць пачуцці. Мы жылі паасобку. Я, узяўшы тваё здароўе, Валасатасць і адданасць сыноўскую, Пакінуў свет, дзе каменныя твары Родных людзей за нас будуць маліцца. Мой старэйшы глядзіць у іх цяпер, раскопваючы зямлю. Хай будзе пухам, не будзі, хай далей драмлюць. Ты неспакойны быў, жыццё спрабаваў на смак. Храбрыўся для іншых. Але для мяне ты баязлівец. Не змог прызнацца, хоць сабе, што не сямейны Ды і куды — у сваёй ты быў нічый, Непатрэбны, кінуты, да выпадковых не-бацькоў. Ці хоць хто за жыццё спытаў — ну як ты там? Накормлены, і ў хакі — гэта толькі часткі. Але ці цэлы знутры? І ці сустрэў сваё шчасце?… Мне вельмі шкада, што змей уп'яўся ў горла І прымушаў уліваць атручанае пойла У такую здаровую і не трэснутую пасудзіну. Цябе зламалі вошы, што кроў смокчуць, Бо не знайшлося сярод іх прыстойнага сябра. Адна яна праз гады спалоху Стамілася і здалася. Мела права. Ты зразумеў толькі тады — скончылася забава. Гейм оўвер. Шанцаў больш няма. Ты прайграў. Сваю родную Свету. Яна пайшла наперад, пакінуўшы ўсё, што было. А было дваццаць гадоў — але іх плынню змыла. Цяпер мы самі па сабе. Нам цяжка без падказак. І не падобнае жыццё ні на адну з казак, Што ты расказваў сабе і староннім… Бывай, бацька. Мы тут… смуткуем і памятаем…

Jak się okazało, my dwaj się nie znamy. Choć to ty kiedyś wyzwoliłeś z niebiańskiej śpiączki Moją duszę. Czekała pokornie, Aż po ciężkiej pracy i toalecie, A jednak, mimo całego zmęczenia w ciele, Zostawisz nasienie w glebie, nie rozpryskując go po pościeli… W tamtym czasie w rodzinie rosło drzewko, I biło dalej raz pomyślane serce, O wiele dłużej niż przez kilka sekund… Ale zlitował się Pan, wszczepiwszy na jakiś czas shunt — Mięsień, włączywszy się, kurczył się dalej.. By za trzy lata trzymać malutkiego braciszka.. Po piętnastu latach, według naocznego świadka, Przypadkiem się dowiedziałem — mogła być siostrzyczka… Była silna toksykoza. I mama się bała. Siostrzyczko, wybacz, że nie ma cię z nami. Przeszyła mnie myśl — tato, wiedziałeś? Milczenie jest złotem… o Panie Jezu… Albo wiedziałeś i z tym przedreptałeś życie. Albo nie — i teraz jesteś zakopany… Wczoraj cię zabrakło.. zrobiło się smutno. Nie schlebiam, nie kłamię, choć uczucia przeszkadzają. Żyliśmy osobno. Ja, wziąwszy twoje zdrowie, Owłosienie i synowskie oddanie, Opuściłem świat, gdzie kamienne twarze Bliskich ludzi będą się za nas modlić. Mój starszy patrzy w nie teraz, rozkopując ziemię. Niech ziemia lekką będzie, nie budź, niech dalej drzemią. Byłeś niespokojny, smakowałeś życie. Zgrywałeś chojraka dla innych. Ale dla mnie jesteś tchórzem. Nie umiałeś się przyznać, choćby sobie, że nie jesteś rodzinny Zresztą skąd — w swojej byłeś niczyj, Niepotrzebny, porzucony, do przypadkowych nie-ojców. Czy ktoś przez całe życie zapytał — no jak tam u ciebie? Nakarmiony i w khaki — to tylko części. Ale czy cały w środku? I spotkałeś swoje szczęście?… Bardzo mi przykro, że wąż wbił się w gardło I kazał wlewać zatrute pójło W tak zdrowe i niepęknięte naczynie. Złamały cię wszy, co krew wysysają, Bo nie znalazł się wśród nich porządny przyjaciel. Tylko ona po latach strachu Zmęczyła się i poddała. Miała prawo. Zrozumiałeś dopiero wtedy — skończyła się zabawa. Game over. Więcej szans nie ma. Przegrałeś. Swoją ukochaną Swietę. Ona poszła naprzód, zostawiwszy wszystko, co było. A było dwadzieścia lat — ale zmył je nurt. Teraz jesteśmy zdani na siebie. Trudno nam bez podpowiedzi. I życie nie przypomina żadnej z bajek, Które opowiadałeś sobie i obcym… Żegnaj, ojcze. Jesteśmy tu… opłakujemy i pamiętamy…

As it turned out, you and I never knew each other. Though you did once free from a heavenly coma My soul. It waited meekly Until, after hard work and the toilet, And still, despite all the weariness in your body, You'd leave the seed in the soil, not spilling it on the bed… At that point the family was raising a sapling, And a heart, once conceived, kept on beating, For far longer than a few seconds… But the Lord took pity, implanting a shunt for a while — The muscle, switched on, kept contracting.. So that three years on it could hold a baby brother.. Fifteen years later, by an eyewitness's account, I found out by chance — there could have been a little sister… There was severe toxicosis. And Mum was scared. Little sister, forgive us that you're not with us. A thought pierced me — Dad, did you know? Silence is golden… oh Lord Jesus… Either you knew and trudged through life with it. Or else you didn't — and now you're buried… Yesterday you were gone.. and it got sad. I don't flatter, don't lie, though feelings get in the way. We lived apart. I, taking your health, Your hairiness and a son's devotion, Left the world where the stone faces Of our own people will pray for us. My older one looks into them now, digging up the earth. May the earth rest light; don't wake them, let them doze on. You were restless, you tasted life. You acted brave for others. But to me you're a coward. You couldn't admit, even to yourself, you weren't a family man And how could you be — in your own you were nobody's, Unwanted, dumped on random not-fathers. Did anyone in your whole life ask — so how are you doing? Fed, and in khaki — those are only parts. But were you whole inside? And did you meet your happiness?… I'm so sorry the serpent sank its fangs into your throat And made you pour the poisoned swill Into such a healthy, uncracked vessel. You were broken by the lice that suck blood, For among them there wasn't one decent friend. Only she, after years of fear, Got tired and gave up. She had the right. Only then did you understand — the fun was over. Game over. No more chances. You lost. Your own dear Sveta. She went on ahead, leaving everything there was. And there were twenty years — but the current washed them away. Now we're on our own. It's hard without hints. And life looks like none of the fairy tales You used to tell yourself and strangers… Farewell, Dad. We're here… grieving and remembering…