Jak się okazało, nie znamy się

Jak się okazało, my dwaj się nie znamy. Choć to ty kiedyś wyzwoliłeś z niebiańskiej śpiączki Moją duszę. Czekała pokornie, Aż po ciężkiej pracy i toalecie, A jednak, mimo całego zmęczenia w ciele, Zostawisz nasienie w glebie, nie rozpryskując go po pościeli… W tamtym czasie w rodzinie rosło drzewko, I biło dalej raz pomyślane serce, O wiele dłużej niż przez kilka sekund… Ale zlitował się Pan, wszczepiwszy na jakiś czas shunt — Mięsień, włączywszy się, kurczył się dalej.. By za trzy lata trzymać malutkiego braciszka.. Po piętnastu latach, według naocznego świadka, Przypadkiem się dowiedziałem — mogła być siostrzyczka… Była silna toksykoza. I mama się bała. Siostrzyczko, wybacz, że nie ma cię z nami. Przeszyła mnie myśl — tato, wiedziałeś? Milczenie jest złotem… o Panie Jezu… Albo wiedziałeś i z tym przedreptałeś życie. Albo nie — i teraz jesteś zakopany… Wczoraj cię zabrakło.. zrobiło się smutno. Nie schlebiam, nie kłamię, choć uczucia przeszkadzają. Żyliśmy osobno. Ja, wziąwszy twoje zdrowie, Owłosienie i synowskie oddanie, Opuściłem świat, gdzie kamienne twarze Bliskich ludzi będą się za nas modlić. Mój starszy patrzy w nie teraz, rozkopując ziemię. Niech ziemia lekką będzie, nie budź, niech dalej drzemią. Byłeś niespokojny, smakowałeś życie. Zgrywałeś chojraka dla innych. Ale dla mnie jesteś tchórzem. Nie umiałeś się przyznać, choćby sobie, że nie jesteś rodzinny Zresztą skąd — w swojej byłeś niczyj, Niepotrzebny, porzucony, do przypadkowych nie-ojców. Czy ktoś przez całe życie zapytał — no jak tam u ciebie? Nakarmiony i w khaki — to tylko części. Ale czy cały w środku? I spotkałeś swoje szczęście?… Bardzo mi przykro, że wąż wbił się w gardło I kazał wlewać zatrute pójło W tak zdrowe i niepęknięte naczynie. Złamały cię wszy, co krew wysysają, Bo nie znalazł się wśród nich porządny przyjaciel. Tylko ona po latach strachu Zmęczyła się i poddała. Miała prawo. Zrozumiałeś dopiero wtedy — skończyła się zabawa. Game over. Więcej szans nie ma. Przegrałeś. Swoją ukochaną Swietę. Ona poszła naprzód, zostawiwszy wszystko, co było. A było dwadzieścia lat — ale zmył je nurt. Teraz jesteśmy zdani na siebie. Trudno nam bez podpowiedzi. I życie nie przypomina żadnej z bajek, Które opowiadałeś sobie i obcym… Żegnaj, ojcze. Jesteśmy tu… opłakujemy i pamiętamy…