Як аказалася, мы з табой не знаёмыя

Як аказалася, мы з табой не знаёмыя. Хоць ты і вызваліў аднойчы з нябеснай комы Душу маю. Яна чакала пакорна, Пакуль пасля працы цяжкай і прыбіральні, І ўсё ж, нягледзячы на ўсю стомленасць у целе, Пакінеш семя ў глебе, не разбрызгаўшы па пасцелі… На той момант у сям'і гадавалі дрэўца, І працягвала біцца раз задуманае сэрца, Значна даўжэй, чым некалькі секунд… Ды злітаваўся Гасподзь, ушчапіўшы на час шунт — Мышца, уключыўшыся, працягвала скарачацца.. Каб праз тры гады трымаць малога брацка.. Праз пятнаццаць гадоў, паводле сведкі, Выпадкова даведаўся — магла б быць сястрычка… Быў моцны таксікоз. І страшна было маме. Сястрычка, ты прабач за тое, што ты не з намі. Працяла думка — тата, ты ведаў? Маўчанне — золата… о Госпадзе Ісусе… Ты альбо ведаў і з гэтым жыццё працёпаў. Ну альбо не — і ты цяпер закапаны… Учора цябе не стала.. стала сумна. Не ліслю, не хлушу, хоць замінаюць пачуцці. Мы жылі паасобку. Я, узяўшы тваё здароўе, Валасатасць і адданасць сыноўскую, Пакінуў свет, дзе каменныя твары Родных людзей за нас будуць маліцца. Мой старэйшы глядзіць у іх цяпер, раскопваючы зямлю. Хай будзе пухам, не будзі, хай далей драмлюць. Ты неспакойны быў, жыццё спрабаваў на смак. Храбрыўся для іншых. Але для мяне ты баязлівец. Не змог прызнацца, хоць сабе, што не сямейны Ды і куды — у сваёй ты быў нічый, Непатрэбны, кінуты, да выпадковых не-бацькоў. Ці хоць хто за жыццё спытаў — ну як ты там? Накормлены, і ў хакі — гэта толькі часткі. Але ці цэлы знутры? І ці сустрэў сваё шчасце?… Мне вельмі шкада, што змей уп'яўся ў горла І прымушаў уліваць атручанае пойла У такую здаровую і не трэснутую пасудзіну. Цябе зламалі вошы, што кроў смокчуць, Бо не знайшлося сярод іх прыстойнага сябра. Адна яна праз гады спалоху Стамілася і здалася. Мела права. Ты зразумеў толькі тады — скончылася забава. Гейм оўвер. Шанцаў больш няма. Ты прайграў. Сваю родную Свету. Яна пайшла наперад, пакінуўшы ўсё, што было. А было дваццаць гадоў — але іх плынню змыла. Цяпер мы самі па сабе. Нам цяжка без падказак. І не падобнае жыццё ні на адну з казак, Што ты расказваў сабе і староннім… Бывай, бацька. Мы тут… смуткуем і памятаем…