Дорога к красоте - дорога в одиночку

Дарога да прыгажосці — дарога ў адзіноце. Ідучы па ёй, не адводзіш позірку ад кропкі На падзейным далягядзе штодзённай каламуці. Адкрылася трэцяе вока — і страшна, аж да жуды. Хараство і тонкасць усіх узаемасувязяў Вабіць, як мудрасць арабскай вязі. Збоку — загадкавых каракуляў масіў. Дадай крупінку ведаў — і ён ужо прыгожы. Надзвычай складаны гэты вытанчаны ўзор. Відаць, нездарма такі, узнёсся, як плот, Каб не карцела ўсякаму гуляку, І немагчыма ў веды апрануць усе гэтыя знакі. Уводзіць у ступар нетрэніраванае вока, А негатоваму розуму не будзе карысці. Затое няма тут месца аніякаму лішку. Усяго так шмат — адчыняй брамку! Плынь непазнанага ляжа цяжкім пластом І будзе доўга чакаць, часта мулячы вочы. І ўсё ж такі, раней ці пазней У акно душы ўдарыць грозна кулачышчам. І шыбы — ушчэнт. У паламаныя рамы, Як пацукі з карабля, рынуцца хворыя траўмы. Распароўшы чэрава аб шкельцы, што тырчаць, Здохнуць павольна, але пэўна. Эх, бедалагі… Адгэтуль цяжкую ношу ведаў прыгажосці Не будзе ўспрымаць як ярмо нават унутраны конь. Дарога да прыгажосці пустая, калі ты адзін. Мы ўсе ў шляху. І ён — незваротны.

Droga do piękna to droga w pojedynkę. Idąc nią, nie odrywasz wzroku od punktu Na horyzoncie zdarzeń codziennej mętnej brei. Otworzyło się trzecie oko — i strach, aż ciarki. Wdzięk i subtelność wszystkich wzajemnych więzi Pociąga jak mądrość arabskiego pisma. Z boku — masyw zagadkowych bazgrołów. Dodaj okruch wiedzy — i już jest piękny. Niezwykle złożony jest ten wyszukany wzór. Widać nie bez powodu taki, wzniósł się jak płot, Żeby się odechciało każdemu włóczędze, I nie da się ubrać w wiedzę tych wszystkich znaków. Wprawia w osłupienie niewyćwiczone oko, A nieprzygotowany umysł nic z tego nie zyska. Za to nie ma tu miejsca na żaden nadmiar. Wszystkiego tyle — otwieraj furtkę! Strumień niepoznanego legnie ciężką warstwą I będzie długo czekał, kłując w oczy często. A jednak prędzej czy później W okno duszy walnie groźnie pięścią. I szyby w drobny mak. W połamane ramy, Jak szczury z okrętu, rzucą się chore traumy. Rozpruwszy brzuchy o sterczące szkiełka, Zdechną powoli, lecz pewnie. Ech, biedactwa… Odtąd ciężkiego brzemienia wiedzy o pięknie Nawet wewnętrzny koń nie będzie brał za jarzmo. Droga do piękna jest pusta, gdy jesteś sam. Wszyscy jesteśmy w drodze. I nie ma z niej powrotu.

The road to beauty is a road you walk alone. Walking it, you never take your eyes off a point On the event horizon of the daily murk. The third eye's opened — and it's scary as hell. The grace and fineness of all the interconnections Draws you in like wisdom in Arabic script. From outside — a jumble of cryptic scribbles. Add a grain of knowledge — and it's already beautiful. This refined pattern is unusually complex. No wonder it's like that, risen like a fence, To keep away every idle passer-by, And there's no way to clothe all these signs in knowledge. The untrained eye is stunned to a standstill, And an unready mind will get nothing out of it. But there's no room at all for excess here. There's so much of everything — open the gate! A stream of the unknown will settle in a heavy layer And wait a long time, often an eyesore. And yet, sooner or later, It'll punch the window of the soul with a mighty fist. And the glass — to smithereens. Through the broken frames, Like rats from a ship, the sick traumas will bolt. Slitting their bellies on the jutting shards, They'll croak, slowly but surely. Oh, poor things… From now on, the heavy burden of beauty's knowledge Even the inner horse won't feel as a yoke. The road to beauty is empty when you're alone. We're all on the way. And there's no turning back.