Як дробязна, бессэнсоўна і агідна

Як дробязна, бессэнсоўна і агідна Кідаць крыўды галавою ў цемру. І ўдыхнуць глыбока немагчыма. Толькі коўдра прыкрывае галізну. Прыкрыю ёю нямую пакрыўджанасць. Яна маўчыць ад болю і сораму. Толькі спадзяецца на святую прыхільнасць, Крыніцай якой — слепата. Нібыта стала менш кіслароду. Матор двоіць ударамі ў жывот. Як вязень, што займеў свабоду, Глытаю паветра прагна каля варот. Вочныя яблыкі не ведаюць спакою Пад тонкай і пяшчотнай скурай павек. Так, можа і не грубага крою. І не пацан, а дарослы чалавек. І гучны звон у вушах — такое пачуццё — Сабакам не дае на вуліцы заснуць. І паводкі маляўнічая буянасць. Адценні, праўда, у жах уганяюць. Ляжу, дыхаю, жыву і паміраю. Пад прыгнётам гэтай гучнай цішыні. Скрабуцца кошкі, ды баяцца брэху, Як вернік — ласкі сатаны. Здаецца, ісціна раскалолася на часткі. На кучку дробных здагадак і праўд. Невуцтва і страх, разявіўшы пашчы, Маю надзею п'юць удваіх на брудэршафт. Марфей, мой сябар, хачу ў твае абдымкі. Толькі на ноч, ты што, не, не назаўсёды… Далёкі шлях да поўнага прыняцця, Ды прапаўзці яго давядзецца ўсім, напэўна.