Иди вперёд

Ісці наперад, пераадольваючы слабасць? Ды ну яго — знайшліся! Вялікая радасць. Ісці куды? Ісці навошта? Я супраць. Нельга стварыць, нешта не сапсаваўшы. А гэта «новае» — ці не тое, што забыта? Як пастарэлае старое бабіна карыта: стаяла, было, знішчанае ўзводам… А ўспомніўшы — зноў ходзяць карагодам. І радуюцца — быццам першы раз, быццам паказалі дзіўную звярушку. А ім усё тое ж: «тут, цяпер», і грошы — пад матрац, няверных новаму — пад сценку і на мушку. Ісці наперад з аслабелым арганізмам? Прыдворны еўнух не зоймецца ананізмам. За стыль — прабачце гэткія вульгарныя радкі, але правіла простае: цела можа — цела хоча. Пашана таму, хто, сіл маючы ўдосталь, у кім спакваля ўключаўся заўзяты каваль — каваль, які не баяўся шчасця, гатовы сталёвым характарам разбіць яго на часткі. Бо няма горш, чым задавольвацца «абы як»: хто статкам быў — той рухаецца статкам. Куды яму наперад? Там — азадак сабрата; рогі ў яго ўторкне — пачуе гару мату. Ды час такі, што схавацца няма шанцу: скубці салацік з сіняга фаянсу спакойна ўжо не выйдзе — далей толькі карма: здароўе, грошы, блізкія — бездапаможная фарма Ілюзію рэальнасці створыць, пакінуўшы на прадлёнку, прымусіць белымі пічкаць тушонку. Бурэнька выдыхлася… да пенсіі — два метры. Цяпер толькі крыж ды шум хвоі і кедра. Ісці наперад — магчыма, нават калі стаіш на дзвюх ці — у інвалідным вазку. І калі не баішся ні перамогі, ні краху — не ўтаймуе твайго Эдзі белая кашуля.

Iść naprzód, przezwyciężając słabość? A chrzanić to — znaleźli się! Wielka radość. Iść dokąd? Iść po co? Jestem przeciw. Nie da się stworzyć, czegoś nie psując. A to „nowe” — czy nie to, co zapomniane? Jak postarzałe staruszki koryto: stało, było, zniszczone przez pluton… A przypomniawszy — znów chodzą w korowodzie. I cieszą się — jakby pierwszy raz, jakby pokazali im dziwne zwierzątko. A im wciąż to samo: „tu, teraz”, a pieniądze — pod materac, niewiernych nowemu — pod ścianę i na muszkę. Iść naprzód z osłabionym organizmem? Dworski eunuch nie zajmie się onanizmem. Za styl — wybaczcie tak wulgarne linijki, lecz zasada prosta: ciało może — ciało chce. Cześć temu, kto, mając sił do woli, w kim po cichu włączał się zawzięty kowal — kowal, co nie lękał się szczęścia, gotów stalowym charakterem rozbić je na kawałki. Bo nie ma nic gorszego niż zadowalać się „jakoś”: kto był stadem — ten porusza się stadnie. Gdzie mu naprzód? Tam — dupa współbrata; rogi w nią wbije — usłyszy górę przekleństw. Lecz czas jest taki, że nie ma szans się schować: skubać sałatkę z niebieskiego fajansu spokojnie już nie wyjdzie — dalej tylko karma: zdrowie, pieniądze, bliscy — bezradna farmacja Iluzję rzeczywistości stworzy, zostawiwszy na świetlicy, każe faszerować konserwę białymi. Krasula opadła z sił… do emerytury — dwa metry. Teraz już tylko krzyż i szum sosny i cedru. Iść naprzód — można, nawet jeśli stoisz na dwóch albo — na wózku inwalidzkim. I jeśli nie boisz się ani zwycięstwa, ani krachu — nie poskromi twego Eddiego biały kaftan.

Go forward, overcoming weakness? Oh, screw that — look who showed up! Big joy. Go where? Go why? I'm against it. You can't create without spoiling something. And this "new" — isn't it just what was forgotten? Like the old woman's aged trough: it stood, it was, wrecked by a platoon… And once they remember — they dance in circles again. And they rejoice — as if for the first time, as if they'd been shown some marvelous little beast. And for them it's still "here, now," and money under the mattress, those disloyal to the new — against the wall and in the crosshairs. Go forward with a weakened body? A court eunuch won't take up wanking. Forgive the style — such vulgar lines, but the rule is simple: if the body can — the body wants. Honor to the one who, having strength aplenty, in whom, little by little, a fierce smith switched on — a blacksmith unafraid of happiness, ready to smash it to pieces with a steel character. For there's nothing worse than settling for "it'll do": who was a herd — moves like a herd. Where's he to go forward? Ahead — his brother's ass; he sticks his horns in it — and hears a mountain of swearing. But such are the times there's no chance to hide: nibbling salad off blue faience calmly won't work anymore — from here, only karma: health, money, loved ones — helpless pharma Will create the illusion of reality, leave you in after-school care, make you stuff your canned stew with white ones. Old Bessie's worn out… two meters to retirement. Now just a cross, and the sound of pine and cedar. Go forward — maybe, even if you stand on two legs or sit in a wheelchair. And if you fear neither victory nor collapse — no white shirt will tame your Eddie.