Вершы з табурэткі · 2025
Ідзі наперад
Ісці наперад, пераадольваючы слабасць?
Ды ну яго — знайшліся! Вялікая радасць.
Ісці куды? Ісці навошта? Я супраць.
Нельга стварыць, нешта не сапсаваўшы.
А гэта «новае» — ці не тое, што забыта?
Як пастарэлае старое бабіна карыта:
стаяла, было, знішчанае ўзводам…
А ўспомніўшы — зноў ходзяць карагодам.
І радуюцца — быццам першы раз,
быццам паказалі дзіўную звярушку.
А ім усё тое ж: «тут, цяпер», і грошы — пад матрац,
няверных новаму — пад сценку і на мушку.
Ісці наперад з аслабелым арганізмам?
Прыдворны еўнух не зоймецца ананізмам.
За стыль — прабачце гэткія вульгарныя радкі,
але правіла простае: цела можа — цела хоча.
Пашана таму, хто, сіл маючы ўдосталь,
у кім спакваля ўключаўся заўзяты каваль —
каваль, які не баяўся шчасця,
гатовы сталёвым характарам разбіць яго на часткі.
Бо няма горш, чым задавольвацца «абы як»:
хто статкам быў — той рухаецца статкам.
Куды яму наперад? Там — азадак сабрата;
рогі ў яго ўторкне — пачуе гару мату.
Ды час такі, што схавацца няма шанцу:
скубці салацік з сіняга фаянсу
спакойна ўжо не выйдзе — далей толькі карма:
здароўе, грошы, блізкія — бездапаможная фарма
Ілюзію рэальнасці створыць, пакінуўшы на прадлёнку,
прымусіць белымі пічкаць тушонку.
Бурэнька выдыхлася… да пенсіі — два метры.
Цяпер толькі крыж ды шум хвоі і кедра.
Ісці наперад — магчыма, нават калі
стаіш на дзвюх ці — у інвалідным вазку.
І калі не баішся ні перамогі, ні краху —
не ўтаймуе твайго Эдзі белая кашуля.
Арыгінал · RU
Иди вперёд
Идти вперёд, превозмогая слабость?
Да ну его — нашлись! Большая радость.
Идти куда? Идти зачем? Я против.
Нельзя создать, чего-то не испортив.
А это «новое» — не то ли, что забыто?
Как постаревшее старухино корыто:
стояло, было, уничтоженное взводом…
А вспомнив — снова ходят хороводом.
И радуются — будто в первый раз,
как будто показали дивную зверушку.
А им всё так же: «здесь, сейчас», и деньги — под матрас,
неверных новому — под стенку и на мушку.
Идти вперёд с ослабшим организмом?
Придворный евнух не займётся онанизмом.
За стиль — простите столь вульгарных строчек,
но правило простое: тело может — тело хочет.
Почёт тому, кто сил имея вдоволь,
в ком исподволь включался ярый кóваль —
кузнец, который не страшился счастья,
готов стальным характером разбить его на части.
Ибо нет хуже, чем довольствоваться «ладно»:
кто стадом был — тот двигается стадно.
Куда ему вперёд? Там — задница собрата;
рога в неё воткнёт — услышит гору мата.
Но время таково, что спрятаться нет шанса:
пощипывать салатик с синего фаянса
спокойно уж не выйдет — дальше только карма:
здоровье, деньги, близкие — беспомощная фарма
Иллюзию реальности создаст, оставив на продлёнку,
заставит белыми напичкивать тушёнку.
Бурёнка выдохлась… до пенсии — два метра.
Теперь лишь крест, да шум сосны и кедра.
Идти вперёд — возможно, даже если
стоишь на двух или — на инвалидном кресле.
И если не боишься ни победы и ни краха —
не усмирит твоего Эдди белая рубаха.