Мае мовы
← Усе вершы

Вершы з табурэткі · 2025

Ідзі наперад

Ісці наперад, пераадольваючы слабасць? Ды ну яго — знайшліся! Вялікая радасць. Ісці куды? Ісці навошта? Я супраць. Нельга стварыць, нешта не сапсаваўшы. А гэта «новае» — ці не тое, што забыта? Як пастарэлае старое бабіна карыта: стаяла, было, знішчанае ўзводам… А ўспомніўшы — зноў ходзяць карагодам. І радуюцца — быццам першы раз, быццам паказалі дзіўную звярушку. А ім усё тое ж: «тут, цяпер», і грошы — пад матрац, няверных новаму — пад сценку і на мушку. Ісці наперад з аслабелым арганізмам? Прыдворны еўнух не зоймецца ананізмам. За стыль — прабачце гэткія вульгарныя радкі, але правіла простае: цела можа — цела хоча. Пашана таму, хто, сіл маючы ўдосталь, у кім спакваля ўключаўся заўзяты каваль — каваль, які не баяўся шчасця, гатовы сталёвым характарам разбіць яго на часткі. Бо няма горш, чым задавольвацца «абы як»: хто статкам быў — той рухаецца статкам. Куды яму наперад? Там — азадак сабрата; рогі ў яго ўторкне — пачуе гару мату. Ды час такі, што схавацца няма шанцу: скубці салацік з сіняга фаянсу спакойна ўжо не выйдзе — далей толькі карма: здароўе, грошы, блізкія — бездапаможная фарма Ілюзію рэальнасці створыць, пакінуўшы на прадлёнку, прымусіць белымі пічкаць тушонку. Бурэнька выдыхлася… да пенсіі — два метры. Цяпер толькі крыж ды шум хвоі і кедра. Ісці наперад — магчыма, нават калі стаіш на дзвюх ці — у інвалідным вазку. І калі не баішся ні перамогі, ні краху — не ўтаймуе твайго Эдзі белая кашуля.
Чарнавы пераклад, аўтар яго яшчэ правіць · напісана па-руску