Мае мовы
← Усе вершы

Вершы з табурэткі · Раней

Штосекундны сон з расплюшчанымі вачыма

Штосекундны сон з расплюшчанымі вачыма — Карцінка, заломленая празрыстымі слязьмі… І ў ёй усё здаецца такім вялікім і неабсяжным… І быццам бы лёгка — але часцей, калі шчыра, незразумела… І шлях даўжынёю ў заблытаны клубок, Спадзяюся, прывядзе ва ўтульны куток, Дзе гукі струн суцішаць пульсуючы корпус: Шансон, вакальны унісон, фолк, рэп-н-рок — які заўгодна опус. Ні поза-лотас, камарыны ўкус, ні оранж-джус, Ні нават цемнаскуры сябар Кіяну — Морфеус, Нішто не здолее абудзіць стомлены арганізм. Ні нават усемагутны Шыва-арганіст Шасцю чароўнымі кісцямі, у трыццаць пальцаў, Ні Карцаў і ні «абалдзелы» Юра Гальцаў. Усе спяць вакол… ну ці лагодзяць прымус… Па нядзелях толькі іх кліча да сябе Ісус. Ну як кліча — хутчэй нязмушана запрашае Праз усёведных царкоўных глашатаяў, Гатовых і здольных супакоіць усё і ўсіх… Вось толькі гэты опіум зусім не прэ на смех. Няма нават мікраадчування прыходу. Ідзі і не забудзь сыпнуць манет ля ўваходу. І хай прабудзе вечна ў табе святло Гасподняе. За неаплату, чуў я, выключыць могуць, здаецца. І ўсё… Тады цёмна ісці наперад, нічога не бачачы, Сябе і ўсіх, а галоўнае — Верхняга ціхенька ненавідзячы, Закрыцца, не пускаючы нікога ў свае харомы, Каб ужыцца ў новы вобраз недатыкі, Самотнага валацугі, каб нават багі Не надумалі ўлезці з табою ў калатнечы. Затужыць, прагнуць голасу розуму, Пачуць покліч праз сон даволі чуйны. Расплюшчыць вочы, ціхенька ўсміхнуцца. Сцерці слязу і нарэшце прачнуцца.
Чарнавы пераклад, аўтар яго яшчэ правіць · напісана па-руску