Вершы з табурэткі · Раней
Штосекундны сон з расплюшчанымі вачыма
Штосекундны сон з расплюшчанымі вачыма —
Карцінка, заломленая празрыстымі слязьмі…
І ў ёй усё здаецца такім вялікім і неабсяжным…
І быццам бы лёгка — але часцей, калі шчыра, незразумела…
І шлях даўжынёю ў заблытаны клубок,
Спадзяюся, прывядзе ва ўтульны куток,
Дзе гукі струн суцішаць пульсуючы корпус:
Шансон, вакальны унісон, фолк, рэп-н-рок — які заўгодна опус.
Ні поза-лотас, камарыны ўкус, ні оранж-джус,
Ні нават цемнаскуры сябар Кіяну — Морфеус,
Нішто не здолее абудзіць стомлены арганізм.
Ні нават усемагутны Шыва-арганіст
Шасцю чароўнымі кісцямі, у трыццаць пальцаў,
Ні Карцаў і ні «абалдзелы» Юра Гальцаў.
Усе спяць вакол… ну ці лагодзяць прымус…
Па нядзелях толькі іх кліча да сябе Ісус.
Ну як кліча — хутчэй нязмушана запрашае
Праз усёведных царкоўных глашатаяў,
Гатовых і здольных супакоіць усё і ўсіх…
Вось толькі гэты опіум зусім не прэ на смех.
Няма нават мікраадчування прыходу.
Ідзі і не забудзь сыпнуць манет ля ўваходу.
І хай прабудзе вечна ў табе святло Гасподняе.
За неаплату, чуў я, выключыць могуць, здаецца.
І ўсё… Тады цёмна ісці наперад, нічога не бачачы,
Сябе і ўсіх, а галоўнае — Верхняга ціхенька ненавідзячы,
Закрыцца, не пускаючы нікога ў свае харомы,
Каб ужыцца ў новы вобраз недатыкі,
Самотнага валацугі, каб нават багі
Не надумалі ўлезці з табою ў калатнечы.
Затужыць, прагнуць голасу розуму,
Пачуць покліч праз сон даволі чуйны.
Расплюшчыць вочы, ціхенька ўсміхнуцца.
Сцерці слязу і нарэшце прачнуцца.
Арыгінал · RU
Ежесекундный сон с открытыми глазами
Ежесекундный сон с открытыми глазами —
Картинка, преломлённая прозрачными слезами…
И в ней всё кажется таким большим и необъятным…
И будто бы легко — но чаще, если честно, непонятно…
И путь длиною в запутанный клубок,
Надеюсь, приведёт в укромный уголок,
Где звуки струн уймут пульсирующий корпус:
Шансон, вокальный унисон, фолк, рэп-н-рок — какой угодно опус.
Ни поза-лотос, комара укус, ни оранж-джус,
Ни даже темнокожий друг Киану — Морфеус,
Ничто не сможет пробудить уставший организм.
Ни даже всемогущий Шива-органист
Шестью волшебными кистями, в тридцать пальцев,
Ни Карцев и не «обалдевший» Юра Гальцев.
Все спят вокруг… ну или починяют примус…
По воскресеньям только их зовёт к себе Иисус.
Ну как зовёт — скорей непринуждённо приглашает
Через всезнающих церковных глашатаев,
Готовых и способных успокоить вся и всех…
Вот только этот опиум совсем не прёт на смех.
Нет даже микроощущения прихода.
Иди и не забудь сыпнуть монет у входа.
И пусть пребудет вечно свет в тебе Господен.
За неуплату выключить, я слышал, могут вроде.
И всё… Тогда темно идти вперёд, ни зги не видя,
Себя и всех, а главное — Верхнего тихонько ненавидя,
Закрыться, не впуская никого в свои чертоги,
Чтоб вжиться в новый образ недотроги,
Одинокого бродяги, чтобы даже боги
Не вздумали полезть с тобою в передряги.
Истосковаться, жаждать голоса рассудка,
Услышать зов сквозь сон довольно чуткий.
Открыть глаза, тихонько улыбнуться.
Стереть слезу и наконец проснуться.