Давайце радавацца кожны божы дзень

Давайце радавацца кожны божы дзень. Не апаганьваць, а толькі славіць кожным словам. Каб пакланіцца да зямлі было не лянота Катам, сабачкам, свінкам ды каровам. Збоку ім усё быццам бы ні па чым Яны ж сапраўды гэтак жа дзень за днём Сабою з'яўляюцца і гэтую радасць моўчкі Нясуць у гэты свет. І кормяць апетыты воўчыя Хто малаком, хто мясам сваіх дзяцей Уявіце, гэта ж не інакш як пекла. Узмах сякеры — і з поля не вярнуўся салдат Вось такі гераізм, толькі без узнагарод. За гэта птушкам не раздорваюць гнёзды, Ці надбаўку да пенсіі за тое, што больш зорак. Коней не адпускаюць за заслугі ў чыстае поле: Ідзі, паржы ў жыце і болей не жыві ў няволі. А стаўленне — вы ўслухайцеся — скаціна, скот і быдла Ды як ім усім такое не абрыдла? Яны ж без нас — лёгка Мы — наўрад ці доўга зможам. Яшчэ нядаўна там, дзе холад — ого-го Хавалі сорам і грэліся пад іх скурай. Так, былі часы, плячо ў плячо паўсюль З зарою да працы, і праца на карысць люду. Але, як і ўсякі эфектыўны сімбіёз, Без належнай увагі чакае апафеоз. Вось так без руж і без паходаў паесці Жонка ў адзін цудоўны дзень не стане слухаць. Але вось жа парадокс.. мы з абліччамі найсвяцейшых Узяўшы горда ў палон братоў нашых меншых Хоць лагічна — нас пабольш будзе Ды і куды — вынаходлівей нарабілі зброі За пяшчотным «меншыя» схаваліся, крывадушнікі каб не вера — то вось гэтая эвалюцыйная хімера Усё ўшчэнт разбурыла б на часткі Ад юрлівасці, ад вечнага касмічнага шчасця, Ужо і мама-Тэра ў кабале ў хома эфемера Дзеля чаго? Дзеля калон і дарагога інтэр'еру? Дзеля таго, каб ухвалу атрымаць ад уяўнай улады Такіх вось лісаў-дабрякоў, у якіх у пашчы пер'е. І незразумела ж — ну колькі яшчэ трэба, каб дзень настаў такі, дзе ўсе былі б рады І гэты дзень не лавіць брыдотай, славай злавіць І як заўсёды на старых касцях новы свет пабудаваць.