Как часто мы сбиваемся с дороги

Як часта мы збіваемся з дарогі, Ступаючы зноў у тое, куды нясуць нас ногі. І ці то Багі аказаліся занадта строгія, Ці то думкаформы занадта ўбогія. Эх, як здарылася так, што асляпіла вочы…? Мычым у цемру, адлічваючы ночы… Страціўшы канчаткова кантроль, І кожны дзень узмацняе боль І без таго хворага, згасаючага цела. Дакуль адыгрываць заслужаную ролю, Дзе як ні акругляй — у сухой рэшце нуль. Няма нават сіл сказаць, што ўсё абрыдла… Куды ні глянь — вакол усе вінаватыя: Краіна, урад і сукі-бюракраты, Набілася ваты ў растапыранае вуха — Не дзіўна, што там, як у танку, глуха. Як Муха-Цакатуха — з вуснаў толькі адны маты. І зноў світанкамі змяняюцца заходы… І ўсё стаіць на тым самым месцы. І замест дзеянняў, нібы кура на седале, Сядзім бязмэтна на пустых і тухлых яйках. На жаль, не снайперы, каб адразу па двух зайцах. Можа, гэта ўсё не супадзенне Простай выпадковасці і нешанцавання? Можа, гэта чыстая ўдача І, мабыць, ніяк нельга інакш. Не ад Мароза Дзеда — а ад Бога У падарунак чыстых думак хоць трохі. І сітуацыя ніспасланая для росту — Прыняць гэта зусім не так ужо проста. І бура ў мозгу — Што ж я нарабіў? Без адгаворак — усё ж ведаў і разумеў, А значыць, адчуваў, што трэба падрасці. На жаль, іншага не было шляху… Барацьба светаў, барацьба светапоглядаў. Церністы шлях да радасных празрэнняў, Што кожны перажывае па-свойму У надзеі, што спакой прыйдзе калісьці. А ён у дарозе, у надзеі хуткай сустрэчы. Спяшайся прыняць — бо свет такі імклівы. Спяшайся любіць, спяшайся, а то паспееш, Ды не спяшайся садзіць — пажнеш тое, што пасееш.

Jak często zbaczamy z drogi, Wdeptując znowu w to, w co niosą nas nogi. I czy to Bogowie okazali się zbyt srodzy, Czy może myślokształty aż nazbyt ubogie. Ech, jak to się stało, że oślepło nam oko…? Muczymy w mrok, odliczając noce… Tracąc ostatecznie kontrolę, A każdy dzień wzmaga ból I tak już obolałego, gasnącego ciała. Jak długo grać zasłużoną rolę, Gdzie jak nie zaokrąglaj — na czysto wychodzi zero. Nie ma nawet siły powiedzieć, że wszystko zbrzydło… Gdzie nie spojrzeć — wszyscy wokół winni: Kraj, rząd i suki — biurokraci, Napchało się waty w rozczapierzone ucho — Nic dziwnego, że tam głucho jak w czołgu. Jak mucha bzykucha — z ust same bluzgi. I znów zachody ustępują świtom… I wszystko stoi w tym samym miejscu. I zamiast działać, jak kura na grzędzie, Siedzimy bez celu na pustych i zgniłych jajach. Niestety, nie snajperzy, by trafić dwa zające naraz. Może to wszystko nie jest zbiegiem Zwykłego przypadku i pecha? Może to czysty fart I widać nie da się inaczej. Nie od Mikołaja Świętego — a od Boga W prezencie choć trochę czystych myśli. I sytuacja zesłana, by rosnąć — Przyjąć to wcale nie jest tak prosto. I burza w mózgu — Cóż ja narobiłem? Bez wymówek — przecież wszystko wiedziałem, A więc czułem, że trzeba dorosnąć. Niestety, innej drogi nie było… Wojna światów, wojna światopoglądów. Ciernista droga do radosnych olśnień, Przeżywanych przez każdego po swojemu W nadziei, że spokój przyjdzie kiedyś. A on jest w drodze, w nadziei rychłego spotkania. Spiesz się przyjąć — świat tak szybko przemija. Spiesz się kochać, spiesz się, bo zdążysz, Lecz nie spiesz się z sianiem — zbierzesz, co posiałeś.

How often we lose our way, Stepping again into whatever our feet carry us to. Either the Gods turned out too strict, Or else our thought-forms are just too wretched. Ah, how did it happen that our eyes went blind…? We moo into the dark, counting off the nights… Having finally lost control, And every day the pain takes a heavier toll On an already aching, fading body. How long must we play the role we've earned, Where however you round it, the bottom line is zero. No strength even to say we're sick to death of it all… Wherever you look — everyone around's to blame: The country, the government, and the bitches — the bureaucrats, Cotton wool's stuffed into the splayed-out ear — No wonder it's deaf in there, like inside a tank. Buzzing like that fly — nothing but swearing from our lips. And once again sunsets give way to dawns… And everything stands in the very same place. And instead of action, like a hen on a perch, We sit aimlessly on empty, rotten eggs. Alas, we're no snipers, to bag two birds with one shot. Maybe all of this isn't just a coincidence Of simple chance and bad luck? Maybe it's pure good fortune And apparently it can't be any other way. Not from Claus Santa — but from God, As a gift, a few clean thoughts at least. And the situation is sent down for growth — Accepting that is not so easy at all. And a storm in the brain — What have I done? No excuses — I knew it all, I was aware, Which means I felt I had to grow up. Alas, there was no other way… War of the worlds, war of worldviews. A thorny path to joyful epiphanies, Lived through by each in their own way In the hope that peace will come one day. And it's on its way, hoping to meet soon. Hurry to accept — the world's so fleeting. Hurry to love, hurry, or you'll make it, But don't hurry to plant — you'll reap what you sow.